در این صفحه میتوانید با محورهای پیشنهادی تولید آثار آشنا شوید. هر موضوع فرصتی برای روایت یک داستان کوتاه، خلاقانه و تأثیرگذار است.
آیه تطهیر در مدینه بر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نازل شد. «ِإَّنما ُیریُد اللُه ِلُیْذِهَب َعْنُکُم الِّر ْج َس َأْهَل اْلَبْیِت َو ُیَطِّهَر ُکْم َتْطهیرًا » «خداوند فقط مىخواهد پلیدى [گناه] را از شما اهل بیت دور کند و کامًال شما را پاک سازد( ».احزاب ،آیه )۳۳ از آنجائیکه خداوند در این آیه هر گونه پلیدی را از اهل بیت علی همالسلام دور کرده و به پاکی و عصمت آنها شهادت داده است ،لذا از همان زمان نزول آیه ،اهمیت آیه و افرادی که مشمول این آیه هستند بر هیچ کس پوشیده نبود.
از همین جهت برای اینکه همگان بدانند این آیه شامل چه کسانی می شود و کس دیگری غیر از این افراد نتواند خود را به آنها نسبت دهد و برای خودش فضیلت تراشی کند ،از زمان نزول این آیه مدتها پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله هر روز به درب خانه ی حضرت علی علیه السلام و حضرت زهرا علیهاالسلام می رفتند و در می زدند و با عنوان اهل بیت پیامبر با لفظ "الَّس اَل ُم َعَلْیُکْم َیا َأْهَل َبْیِت الُّنُبَّوِه َو َمْعِدَن الِّر َس اَلِه َو ُمْخ َتَلَف اْلَماَل ِئَکِه" به ایشان سالم می دادند و آیه تطهیر را تالوت می فرمودند.
سپس محکمتر در می زدند تا توجه همگان را جلب کنند و می فرمودندِ" :إِّنی ِس ْلٌم ِلَمْن َس اَلْمُتْم َو َح ْر ٌب ِلَمْن َح اَر ْبُتْم " یعنی "من در صلحم با کسی که با شما در صلح است و در جنگم با هر کس که با شما در جنگ است".
روزی از روزها ،آیه ای بر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نازل شد که در فضیلت بعضی از خانه ها صحبت کرده بود. «فی ُبُیوٍت َأِذَن اللُه َأْن ُتْر َفَع َو ُیْذَکَر فیَها اْسُمُه ُیَس ِّبُح َلُه فیها ِباْلُغُدِّو َو اآْل صاِل » «[این چراغ پرفروغ] در خانههایى قرار دارد که خداوند اذن فرموده [دیوارههاى] آن را باال برند [تا از دستبرد شیاطین در امان باشد]؛ و در آنها نام خدا برده شود ،و صبح و شام در آنها تسبیح او گویند( ».سوره نور ،آیه )۳۶ وقتی این آیه نازل شد و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله آن را برای مسلمین خواندند ،یکی از مسلمانان پرسید« :ای رسول خدا صلی الله علیه و آله منظورش کدام خانهها است»؟
حضرت محمد صلی الله علیه و آله فرمودند« :خانههای انبیاء صلوات الله علیهم». ابوبکر هم در جمع حضور داشت ،از جای خود بلند شد،به خانهی حضرت علی علیه السلام و حضرت فاطمه علیها السلام اشاره کرد و پرسید« :ای رسول خدا صلی الله علیه و آله این خانه از آنها است»؟ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند« :آری از بهترین آن خانهها است». و اینچنین ابوبکر با وجود اینکه حرمت و قداست این خانه را می دانست دستور داد به آن هتک حرمت شود و سنگدل ترین افراد را به آنجا فرستاد تا با هتک حرمت این خانه بافضیلت ،حضرت علی علیه السلام را به زور به مسجد ببرند.
یکی از اسامی حضرت فاطمه سلام الله علیها محّدثه است؛ چون ملائکه از آسمان فرود می آمدند و با ایشان صحبت می کردند .آنها خطاب به حضرت زهرا سلام الله علیها گفتند: ای فاطمه!همانا خداوند تو را برگزیده و پاکیزه گردانیده و بر تمامی زنان جهان تو را برگزیده است .ای فاطمه! پروردگارت را عبادت کن و با نمازگزاران سجده و رکوع کن. حضرت فاطمه سلام الله علیها نیز با ملائکه سخن می گفتند.
در یکی از این شبها که ملائکه به دیدار حضرت زهرا علیها السلام آمده بودند ،حضرت از ایشان پرسیدند " :آیا کسی که بر همۀ زنان عالم برتری یافت ،مریم دختر عمران نبود؟" ملائکه گفتند :مریم سرور زنان جهان در زمان خودش بود و خداوند بزرگ و تعالی تو را سرور زنان جهان در زمان خودتان و در زمان حضرت مریم سلام الله علیها قرار داده است و سرور زنان از اولین و آخرین.
یکی از فجیع ترین رویدادهای تاریخ اسلام حمله به خانه حضرت زهرا علیهاالسلام پس از شورای سقیفه بود. کسانی که به خانه حضرت زهرا سلام الله علیها حمله کردند و با آتش زدن درب ،وارد خانه شدند ،نه به دستور خدا در قرآن عمل کردند و نه به سیره و سنت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خداوند در قرآن می فرماید: َأ ْأ َأ «یا ُّیَها اَّلذیَن آَمُنوا ال َتْدُخ ُلوا ُبُیوتًا َغْیَر ُبُیوِتُکْم َحَّتى َتْس َت ِنُس وا َو ُتَس ِّلُموا َعلى ْهِلها ذِلُکْم َخ ْیٌر َلُکْم َلَعَّلُکْم َتَذَّکُر وَن » «اى کسانى که ایمان آوردهاید! در خانههایى غیر از خانهی خود وارد
نشوید تا اجازه بگیرید و بر اهل آن خانه سالم کنید؛ این براى شما بهتر است؛ شاید متذّکر شوید( ».سوره نور ،آیه )۲۷ همچنین در سیره نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله آمده است ایشان با وجود اینکه از محارم این خانواده هستند ،هیچگاه بدون اذن وارد منزل دخترشان نمی شدند. جابربنعبدالله انصاری می گوید« :روزی رسول خدا صلی الله علیه و آله بهسوی خانهی فاطمه علیها السلام رفتند و من هم با ایشان همراه بودم ،پس هنگامیکه به در خانه رسیدیم رسول خدا صلی الله علیه و آله در زدند و فرمودند« :الّس الم علیکم».
حضرت فاطمه علیهاالسلام فرمودند« :علیک السلام ،ای رسول خدا صلی الله علیه و آله»! پیامبر سؤال فرمودند« :داخل شوم»؟ حضرت زهرا علیهاالسلام پاسخ دادند« :داخل شوید ای رسول خدا». پیامبر فرمودند« :آیا با این شخصی که همراه من است داخل شوم»؟ حضرت فاطمه علیها السلام فرمودند« :ای رسول خدا! من مقنعهای بر سر ندارم» .پیامبر فرمودند« :سرت را بپوشان» .هنگامیکه حضرت فاطمه علیها السلام چنان کردند ،پیامبر مجّددًا سالم کرده اجازهی ورود خواستند و حضرت فاطمه علیها السلام فرمودند« :ای رسول خدا صلی الله علیه و آله! داخل شوید» .پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند« :بله ،آیا داخل شوم با کسی
که همراه من است»؟ حضرت فاطمه علیها السلام فرمودند« :بله» .جابر میگوید« :رسول خدا صلی الله علیه و آله و من داخل شدیم».
روزى حضرت زهراء علیها السلام نزد پدرش ،رسول خدا صلى الله علیه و آله بودند ،که مردى نابینا وارد شد؛ و حضرت فاطمه علیها السلام اتاق را ترککردند .هنگامى که مرد نابینا خارج شد ،و حضرت زهرا علیها السلام بازگشتند ،نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله به حضرت زهرا علیهاالسلام فرمودند :اى فاطمه! با این که مى دانستى ،او نابینا است و تو را نمى بیند ،با این حال چرا رفتی؟
ایشان پاسخ دادند :بلى ،او نابینا بود ،ولى من که بینا بودم و چشم داشتم. و سپس افزود :عالوه بر آن ،از اندام زن ،بوئى تراوش مى کند که نباید نامحرم نزدیک او قرار گیرد. حضرت رسول صلى الله علیه و آله فرمودند :به راستى که تو پاره تن من هستى.
روزی نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله در جمع اصحاب نشسته بودند .ایشان از اصحاب ؟ هیچ کدام از اصحاب جوابی برای این سوال پیامبر پرسیدند :چه چیزی برای زن بهتر است نداشتند .حضرت علی علیه السلام که در جمع اصحاب بودند ،به خانه رفتند و سوال پیامبر را برای حضرت زهرا علیهاالسلام تعریف کردند. حضرت زهرا علیهاالسلام به امیرالمؤمنین فرمودند :هیچ چیزی برای زن بهتر از این نیست که مردی را نبیند ،و مردى نیز او را نبیند( .منظور مرد نامحرم است) حضرت علی علیه السلام نزد پیامبر رفته و پاسخ حضرت زهرا علیها السلام را برای ایشان نقل کردند .پیامبر فرمودند :راست گفت ،او پاره ی تن من است.
وقتی حضرت فاطمه سلام الله علیها بر اثر جراحات حمله غاصبین خالفت به ایشان در بستر بیماری بودند به اسماء بنت عمیس فرمودند« :من این کار را ناپسند میشمارم که پارچهای روی جنازه زنان میاندازند؛ زیرا این پوشش کافی نیست و حجم و خصوصیات جنازه از روی آن مشخص است؛ هنگامی که من از دنیا رفتم ،جنازه مرا روی تابوتی که بدنم نمایان شود مگذار» .اسماء گفت :نه ،به خدا سوگند که این کار را نخواهم کرد ولی تابوتی مانند آنچه در کشور حبشه دیدم برای شما آماده میسازم.
حضرت فاطمه سلام الله علیها به وى فرمودند« :نمونه آنرا به من نشان بده!» .اسماء کسی را فرستاد تا از بازار شاخههاى تازه خرما آوردند .آنگاه آن تابوتى را که در حبشه دیده بود ،ساخت. حضرت فاطمه سلام الله علیها پس از دیدن آن تابوت ،خندان شد و در مدت بیماری کسی غیر از این مورد حضرت را خندان ندیده بود .ایشان فرمودند« :چقدر این تابوت خوب است که جنازه در آن تشخیص داده نمیشود که آیا متعلق به زن است یا مرد».
در زمانی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله هنوز در مکه زندگی می کردند ،بسیاری از نمکه ایشان را آزار می دادند .یکی از این روزها در حالی که پیامبر اکرم صلی اللهمشرکی علیه و آله در کنار کعبه نماز می خواندند ،گروهی از قریش در مجلس خود در نزدیکی کعبه نشسته بودند. ناگهان یکی از آنها گفت :آیا به این ریاکار نگاه نمیکنید؟ کدام یک از شما شکمبه شتری را که به تازگی کشتهاند میآورد و وقتی او به سجده میرود ،آن را میان شانههایش میگذارد؟
یکی از افراد آن جمع داوطلب شد و وقتی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در سجده بودند ،آن را میان شانه های ایشان گذاشت .پیامبر از همین رو در حالت سجده باقی ماندند. کفار قریش آنچنان خندیدند که از فرط خنده روی یکدیگر میافتادند .فردی نزد حضرت فاطمه سلام الله علیها رفت و ایشان را از ماجرا مطلع نمود .ایشان که هنوز دختری کم سن و سال بودند ،دوان دوان آمدند و شکمبه شتر را از میان شانههای رسول خدا برداشتند و انداختند و روی به کفار نمودند و آنها را مورد عتاب قرار دادند.
در سال پنجم بعد از هجرت ،وقتی همه احزاب به جنگ با پیامبر می آمدند ،پیامبر با مشورت مسلمین و با نظر سلمان فارسی تصمیم گرفتند دور تا دور شهر مدینه را خندق حفر کنند. در یکی از روزهایی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به همراه حضرت علی علیه السلام و دیگر اصحاب مشغول حفر خندق بودند ،حضرت زهرا سلام الله علیها نزد آنها آمدند و مقداری نان به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله تقدیم کردند .پیامبر خدا صلی الله علیه و آله به حضرت زهرا علیها سالم فرمودند این نان را از کجا آورده ای؟
حضرت زهرا علیها السلام پاسخ دادند :مقداری نان پخته ام ،یک نان را برای حسن و حسین (علیهماالسلام) کنار گذاشته ام و این مقدار را هم برای شما آورده ام. رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمودند :اى فاطمه! این اولین طعامى است که پس از سه روز ،وارد شکم پدرت می شود.
در جنگ احد مسلمانان شکست خوردند و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به شدت زخمی شدند. حضرت فاطمه (علیها السلام) همراه برخى از زنان بیرون شهر آمده بودند ،وقتی چهرۀ پیامبر (صلی الله علیه و آله) را زخمی و خونی دیدند ،ایشان را در آغوش گرفتند و شروع به پاک کردن خون از چهرۀ آن حضرت نمودند. حضرت على (علیه السلام) براى آوردن آب به آبگیر رفت و به فاطمه (علیها السلام) فرمودند :این شمشیر غیر قابل نکوهش را بگیر .على (علیه السلام) در سپر خود آب آورد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) که سخت تشنه بودند ،خواستند آب بیاشامند ولى نتوانستند، چون بویى از آب استشمام کردند که خوشش نیامد و فرمودند :این آبى است که بو و طعم
آن دگرگون شده است .چون در دهان پیامبر (صلی الله علیه و آله) خون جمع شده بود ،با آن آب مضمضه فرمود و دهان خود را شستشو داد،حضرت فاطمه (علیها السلام) هم خون از چهرۀ پیامبر شستند .چون پیامبر (صلی الله علیه و آله) شمشیر خون آلود على (علیه السلام) را دید فرمود :چه نیکو جنگ کردى. زنهایی که همراه حضرت زهرا علیها السلام آمده بودند با خود خوراکى و آشامیدنى آورده بودند و مجروحان را زخم بندى و مداوا کرده و به آنها آب مىرساندند.
اما در این میان خون چهرۀ پیامبر (صلی الله علیه و آله) بند نمىآمد و آن حضرت مىفرمود: دشمن دیگر بر ما چنین پیروزى اى نخواهد یافت و شما رکن کعبه را استالم خواهید کرد. حضرت فاطمه (علیها السلام) خون چهرۀ پیامبر (صلی الله علیه و آله) را مىشستند و على (علیه السلام) با سپر خود آب مىریختند ،ولى چون حضرت فاطمه (علیها السلام) دیدند که خون بند نمىآید ،قطعه حصیرى را سوزاندند و خاکستر آن را بر زخم پاشیدند و خون بند آمد.
هنگامى که آیات " َو ِإَّن َج َهَّنَم َلَمْوِع ُدُهْم َأْج َمِعیَن َلها َس ْبَعُه َأْبواٍب ِلُکِّل باٍب ِمْنُهْم ُجْز ٌء َمْقُس وٌم " نازل گردید پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله به شدت گریه کردند و اصحاب آن حضرت نیز از گریه ایشان ،گریستند؛ در حالى که نمىدانستند چه آیهاى بر پیامبر نازل شده است .به جهت شدت ناراحتی پیامبر ،کسی به خود اجازه نمی داد با ایشان سخن بگوید و از علت گریه شدید ایشان چیزی بپرسد.
اما از آنجائیکه اصحاب می دانستند نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله هر چقدر هم که ناراحت باشند ،ناراحتی ایشان با دیدن حضرت زهرا سلام الله علیها برطرف خواهد شد؛ لذا درب خانه ی حضرت زهرا علیها السلام رفتند و ایشان را در حال آسیاب کردن جو دیدند که این آیه را تالوت می نمودندَ" :و ما ِع ْنَد الَّلِه َخ ْیٌر َو َأْبقى" آنها از ایشان خواستند که به دیدار پیامبر بیایند .حضرت نیز با لباسی ساده و پر از وصله به دیدار پیامبر آمدند .ایشان به پدر بزرگوارشان فرمودند :جانم به فدای شما ،چه چیز باعث شده اینقدر گریه کنید؟
رسول خدا صلی الله علیه و آله ،که با دیدن حضرت زهرا علیها السلام آرام شده بودند، آیاتی که بر ایشان نازل شده بود را برای حضرت تالوت نمودند .ایشان با شنیدن این آیات، سر خود را به زیر انداختند و فرمودند :وای بر آن کسی که داخل دوزخ شود.
هنگامى که حضرت خدیجه سلام الله علیها با پیغمبر خدا صلى الله علیه و آله ازدواج کرد، زنان مکه با او به مخالفت برخاستند و خدیجه از این امر بسیار نگران و اضطراب داشت ،تا آن که بعد از مدتى ،به حضرت زهراء سلام الله علیها باردار شدند. پس از گذشت اندک زمانى ،جنین مونس مادر خود شد و از درون شکم با وى سخن مى گفت و حضرت خدیجه این راز را پنهان کرده بود؛ تا آن که روزى پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وارد منزل گردیدند و متوجه شدند که حضرت خدیجه با کسى سخن مى گویند ،از ایشان پرسیدند :با چه کسى سخن مى گفتید؟
حضرت خدیجه سلام الله علیها پاسخ دادند :با بچه اى که در شکم دارم ،سخن مى گفتم؛ چرا که او انیس و مونس من مى باشد. حضرت رسول فرمود :اى خدیجه ! جبرئیل علیه السلام به من خبر داد که این نوزاد ،دختر است و خداوند متعال از نسل او امامان و پیشوایان دین را برگزیده است ،تا در روى زمین خلیفه و براى جهانیان حّج ت باشند. پس زمان به سرعت گذشت و لحظات حساس والدت رسید.
آن گاه خدیجه براى زنان قریش پیام فرستاد تا او را در مورد زایمانش کمک نمایند؛ لیکن آنان با طرح سخنانى تلخ و شماتت آمیز ،از انجام کار اجتناب کردند. و خدیجه سخت دل تنگ شد و در غم و اندوه فرو رفته بود ،که ناگاه چهار زن گندمگون و رشید وارد منزل وى شدند وگفتند: اى خدیجه ! ما از جانب پروردگار ،به یارى تو آمده ایم ،من ساره همسر ابراهیم هستم و این آسیه دختر مزاحم هم نشین تو در بهشت خواهد بود ،و آن دیگرى مریم دختر عمران و مادر عیسى است و آن یکى هم ،کلثوم خواهر موسى مى باشد.
و سپس آن چهار زن بهشتى در اطراف بستر خدیجه نشستند و او را کمک و یارى نمودند تا این که ناگهان نور وجود حضرت فاطمه سالم الّله علیها در حالى که پاک و پاکیزه بود دیده به جهان گشود. پس از آن ،ده فرشته با در دست داشتن ظرف هاى بهشتى و آب کوثر وارد شدند و نوزاد عزیز را غسل دادند و او را با دو پارچه سفید و خوشبو پوشاندند. در همین لحظه ،نوزاد لب به سخن گشود و شهادت به یگانگى خداوند و رسالت پدرش، حضرت محّم د و امامت شوهرش ،حضرت علّى و یازده فرزندش صلوات الّله علیهم داد؛ و نام مبارک فرد فرد آن بزرگوان را بر زبان جارى نمود.
و سپس بر یکایک حاضران سالم کرد ،پس از آن همچنین میهمانان تبریک و شاد باش گفتند، و آن گاه از منزل خارج شدند.
روزی امیرالمؤمنین علیه السلام بر حضرت فاطمه ی زهرا علیها السلام وارد شدند ،در حالتی که حضرت زهرا علیهاالسلام بیمار و در بستر بودند .حضرت علی علیه السلام فرمودند :ای فاطمه بفرما که چه میل داری؟ بفرمایید تا تهیه کنم. حضرت زهرا علیها السلام عرض کردند :ای پسر عمو! من چیزی از شما نمی خواهم. حضرت علی علیه السلام اصرار فرمودند .حضرت فاطمه علیها السلام عرض کردند :پدرم به من سفارش کرده که از شوهرت علی هرگز چیزی خواهش مکن؛ مبادا برای او مقدور نباشد و خجالت بکشد.
حضرت علی علیه السلام فرمودند :ای فاطمه به حق من آنچه میل داری بگو .حضرت فاطمه علیهاالسلام عرض کردند :حال که مرا قسم دادی اگر برای من اناری بدست بیاید خوب است. آن حضرت برخواست و برای طلب انار از خانه بیرون آمد .از اصحاب جویای انار شد عرض کردند :چند روز قبل برای شمعون یهودی از طائف چند انار آوردند. آن جناب خود به در خانه ی یهودی رفته دق الباب کردند.
شمعون بیرن آمد ،دید جناب امیرالمؤمنین اسدالله الغالب می باشد ،عرض کرد :یا علی! چه باعث شد که به اینجا تشریف فرما شدید؟! حضرت فرمودند :شنیده ام چند دانه انار برای تو از طائف آورده اند .آمده ام یک دانه برای بیماری که دارم خریداری نمایم .شمعون عرض کرد :یا علی! چیزی از آنها باقی نمانده ،همه را فروختم. آن جناب به علم امامت می دانستند که یکی باقی مانده؛ از این جهت فرمودند؛ برو جستجو کن؛ شاید یکی باقی مانده باشد که تو مطلع نباشی شمعون عرض کرد :از خانه خود مطلع هستم؛ می دانم که نیست.
همسر شمعون پشت در بود؛ از حکایت مطلع شد .گفت :ای شمعون من یک دانه انار ذخیره نموده ام و در زیر برگها پنهان کرده ام که تو مطلع نیستی آن گاه انار را آورد و به دست آن حضرت داد .آن جناب چهار درهم به او داد. شمعون گفت :قیمت او نیم درهم است حضرت فرمود این زن به جهت ذخیره ،این انار را نگاه داشته؛ شاید نفعی در نظر داشته سه درهم و نیم بیشتر ،از آن او باشد.
سپس آن جناب راهی خانه شدند ،در بین راه صدای ضعیف و ناله ی غریبی به گوششان رسید .به دنبال صدای ناله رفت تا وارد خرابه گردید؛ دید شخصی نابینا و مریض سرش را روی خاک نهاده ،می نالد. آن امام رحیم و رؤف نشست و سر او را در دامن گرفت و با کمال مهربانی فرمود :ای مرد کیستی؟ از کدام قبیله ای؟ چند روز است بیماری؟ عرض کرد :ای جوان صالح ،من مردی از اهل مداین می باشم؛ قرض بسیار پیدا کردم ،ناچار به کشتی نشستم و به جانب مدینه رهسپار شدم .با خود گفتم بروم خدمت موالیم امیرالمؤمنین شاید آن حضرت چاره ی کار من بنماید و قرض مرا ادا فرماید.
حضرت فرمودند اکنون چه میل داری؟ عرض کرد؛ اگر یک دانه انار برای من پیدا می شد، میل داشتم. حضرت فرمودند من یک دانه برای بیمار عزیز خود تهیه کرده ام؛ ولی تو را محروم نمی کنم، نصف آن را به تو می دهم .پس انار را کم کم در دهان آن مریض ریخته تا تمام شد. بیمار گفت :اگر مرحمت بفرمائی و نصف دیگر را هم کرم بنمائی ،چه بسا حال من خوب شود! آن حضرت خجالت کشید و با نفس خود خطاب کرد که یا علی! مریض در این خرابه غریب و بی نوا و ناامید از همه جا به رعایت اولی است؛ شاید خداوند متعال برای فاطمه وسیله ی دیگری فراهم بنماید.
سپس آن نیم دیگر را هم به او دادند تا تمام شد .با دست خالی از خرابه بیرون آمد .آهسته به سوی خانه روان شدند ،تا به در خانه رسیدند .حیا کردند وارد خانه شوند با خودشان گفتند از شکاف در نگاه کنم ببینم فاطمه در خواب است یا بیدار؟! وقتی نگاه کردند دیدند حضرت فاطمه علیها السلام تکیه کرده اند و طبقی از انار در پیش روی ایشان است و تناول می نمایند.
آن حضرت بسیار مسرور شدند .سپس داخل خانه گردیدند .وقتی مالحظه فرمودند دیدند آن طبق از انار این عالم نیست .چون احوال حضرت فاطمه علیهاالسلام را پرسیدند عرض کردند :ای پسر عمو ،چون تشریف بردید زمانی نگذشت که من عرق صحت کردم .ناگاه صدای دق الباب بگوشم رسید .فضه رفت شخصی را دید بر در خانه طبقی انار به دست دارد و می گوید امیرالمؤمنین علی علیه السلام این را برای فاطمه علیها السلام فرستاده است».
روزی از روزها سلمان محمدی به درب خانه حضرت زهرا علیها السلام رفت تا از ایشان بخواهد به دیدار پیامبر صلی الله علیه و آله بیایند .وقتی سلمان به درب خانه حضرت زهرا علیهاالسلام رسید ایشان در حال آسیاب کردن جو بودند و همزمان ،آیه " َو ما ِع ْنَد الَّلِه َخ ْیٌر َو َأْبقى" را تالوت می نمودند. وقتی سلمان وارد شد و از ایشان خواست به دیدار پیامبر بیاند ،حضرت دست از کار کشیدند و چادری که دوازده جای آن با برگنخل وصله شده بود ،پوشیدند و از اطاق خارج شدند تا به دیدار رسول اکرم صلی الله علیه و آله بروند.
زمان که سلمان ،چادر پر از وصله حضرت را دید ،منقلب شد و به شدت گریه کرد و گفت: دختران قیصر و کسری لباسهایی از جنس ابریشم می پوشند؛ آن وقت لباس دختر پیامبر خدا پشمینه ای مندرس و پر از وصله است. هنگامی که حضرت زهرا علیها السلام نزد پیامبر اکرمصلی الله علیه و آله رسیدند در مورد تعجب سلمان ازچادرایشان گفتند و فرمودند :سوگند به خداوندی که شما را مبعوث کرد، مدت پنج سال است که من و علی از یک پوست گوسفند که روزها شترمان روی آن علف می خورد و شبها آن را به جای تشک استفاده می کنیم ،چیز دیگری نداریم .مّتکاى ما هم از جنس پوست است که درون آن را با لیف خرما پر کردهایم.
رسول خدا صلی الله علیه و آله با شنیدن این سخنان به سلمان فرمودند :دخترم فاطمه از گروه «سابقین» است.
سلمان فارسى گفت :روزى به منزل حضرت زهراء سالم الّله علیها وارد شدم ،آسیابى را جلوى آن حضرت دیدم که دستاس آن را با حالت خستگى و ضعف گرفته است و مى چرخاند و مقدارى جو ،آرد مى نمود؛ و در گوشه اى از اتاق ،حسین علیه السلام را دیدم که از شّدت گرسنگى ناله مى کرد. گفتم :اى دختر رسول الله ! چرا خود را در سختى و مشّقت قرار داده اى ،با این که فّضه پیش خدمت شما است؟!
حضرت در جواب اظهار داشتند :پدرم رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمودند :کارهاى منزل یک روز بر عهده من و یک روز بر عهده فّض ه باشد؛ و امروز نوبت من است . گفتم :اجازه فرمائید که من کمک نمایم ،یا آسیاب را بچرخانم ،یا این که حسین علیه السلام را آرام کنم و دلداریش دهم؟ حضرت فرمود :من نسبت به فرزندم ،حسین آشناتر هستم ؛ پس تو دستاس را بچرخان تا آرد تهّیه گردد.
بنابراین من مشغول چرخانیدن دستاس شدم و چون مقدارى از جوها را آرد کردم ،صداى اذان بگوشم رسید؛ پس براى اقامه نماز به مسجد رفتم و نماز جماعت را به امامت حضرت رسول صلى الله علیه و آله بجاآوردم . و بعد از نماز ،جریان حضرت فاطمه سالم الّله علیها را براى امیرالمؤمنین ،حضرت على علیه السلام تعریف کردم. حضرت علّى علیه السلام گریان شدند و از مسجد بیرون رفتند و پس از گذشت لحظاتى در حالى که تبّس م مى نمودند ،به مسجد بازگشتند.
حضرت رسول صلى الله علیه و آله جریان را از حضرت على علیه السلام جویا شدند؟ و ایشان اظهار داشتند :چون بر فاطمه وارد شدم ،وى را دیدم بر قفا خوابیده و حسین نیز روى سینه اش در خواب بود و سنگ آسیاب بدون آن که در دست کسى باشد ،مى چرخید!! حضرت رسول صلى الله علیه و آله فرمودند :خداوند مالئکه اى را آفریده است تا در خدمت محمد و اهل بیت او علیهم السلام باشند.
امام حسن مجتبی علیه السلام فرمودند :شب جمعهاى بود که دیدم مادرم فاطمه علیها السلام در محراب عبادت ایستاده و پیوسته در حال رکوع و سجود است تا سفیدى صبح طالع شد و در طول این مدت شنیدم که براى مؤمنین و مؤمنات دعاء مىفرمود و ابدا براى خودش دعایى نکرد ،پرسیدم :مادر ،چرا همان طورى که براى دیگران دعاء نمودى براى خود دعاء نفرمودى؟ فرمودند :فرزندم ،اّول همسایه را دریاب سپس اهل خانه را.
حضرت فاطمه علیها السلام ،بعد از شهادت رسول خدا صلى الله علیه و آله ،مدت کمی در دنیا ماندند ،ایشان در این مدت به خاطر از دست دادن پدر بزرگوارشان بسیار غمگین بودند. حضرت جبرئیل علیه السلام نزد ایشان می آمد و به ایشان برای شهادت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله تسلی می داد و برای دلداری ایشان از جایگاه واال و قرب و منزلت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نزد حق تعالی مطالبی بیان می کرد .همچنین حضرت جبرئیل از آنچه در آینده برای فرزندان ایشان اتفاق می افتاد خبر می داد.
حضرت زهرا علیها السلام آنچه از جبرئیل دریافت می کردند را بیان و حضرت علی علیه السلام آنها را می نوشتند .به مجموع این نوشته ها مصحف فاطمه می گویند که نزد ائمه معصومین علیهم السلام و از نشانه های امام است.
روزى زنى نزد حضرت فاطمه زهراء علیها السلام رفت و گفت :مادرى دارم ضعیف و ناتوان که براى انجام نماز ،مسئله اى برایش پیش آمده و مرا فرستاده است تا پاسخ آن را از شما دریافت نمایم .حضرت زهراء علیها السلام پس از گوش دادن به سخنان آن زن ،جوابش را دادند و آن زن دو مرتبه سؤال خود را تکرار کرد و حضرت دوباره جواب او را دادند. و به طور مرّتب آن زن سؤال خود را بازگو کرد تا آن که به ده مرتبه رسید و حضرت زهراء علیها السلام بدون هیچ گونه احساس و اظهار ناراحتى و با عطوفت پاسخ او را بیان مى نمودند .پس از آن ،زن خجالت زده شد و گفت :شما را خسته و ناراحت کردم ،بیش از این
مزاحم شما نمى شوم . حضرت زهراء علیها السلام فرمودند :خیر ،براى من زحمتى نخواهد بود و سپس پرسیدند: چنانچه شخصى اجیر شده باشد تا بارى سنگین را به جائى ببرد و در إزاى آن مبلغ صد هزار دینار مزد بگیرد آیا ناراحت مى شود؟! و آن زن در جواب حضرت گفت :خیر. بعد از آن فرمود :من براى هر سؤ ال که جوابش را بگویم اجیر تو هستم و مزد و پاداش آن نزد خداوند متعال به ارزشى بیش از آنچه که در این جهان است ،مى باشد .پس اکنون آنچه مى خواهى سؤال کن و براى من ناراحت مباش ،که از پدرم رسول الله صلوات الله علیه شنیدم ،فرمود :علماء و دانشمندان ،شیعیان و پیروان ما در روز قیامت در حالى محشور
مى شوند ،که تاج کرامت بر سر نهاده اند .چون آنان در دنیا بر هدایت بندگان خدا ،تالش و کوشش داشته اند مورد لطف و رحمت خداوند قرار مى گیرند و هدایا و خلعت هاى گرانبهاى بهشتى تقدیمشان مى شود … پس از آن حضرت زهراء علیها السلام فرمود :اى بنده خدا! ارزش یکى از آن خلعت ها، هزار بار بیش از آنچه است که در این دنیا وجود دارد و خورشید بر آن مى تابد .چون که چیزهاى این دنیا هر چند هم به ظاهر ارزش واالئى داشته باشد؛ اّما فاسد شدنى و فناپذیر است ،بر خالف قیامت و بهشت که هر چه در آن باشد سالم و جاوید خواهد بود.
وقتی روز قیامت بر پا شود ،خداوند تبارک و تعالى میگوید :اى اهل جمع و اى مجتمعین در محشر! امروز کرم براى کیست؟! میگویندِ﴿ :لَّلِه اْلواِحِد اْلَقَّهاِر﴾َ« .کَر م فقط از خداوند واحد قّهار است». خداوند میگوید :اى اهل محشر! من کرم را براى محّمد و علّى و حسن و حسین و فاطمه قرار دادم! اى اهل محشر! اینک سرهاى خود را فرود آورید و چشمان خود را فرو افکنید که فاطمه بسوى بهشت میرود.
در این حال جبرئیل براى او یک ناقه از ناقههاى بهشتى را مى آورد که دو پهلویش فرو هشته است و دهانه اش از لؤلؤ تر است ،و بر روى آن ناقه ،جهازى از مرجان است .و آن ناقه در برابر حضرت زهراء علیها السلام میخوابد و حضرت بر آن سوار مىشوند .و خداوند یک صدهزار فرشته بر مىانگیزد تا از جانب راست او حرکت کنند ،و یک صد هزار فرشته دیگر بر مىانگیزد تا از جانب چپ او حرکت کنند ،و یک صد هزار فرشته دیگر بر مىانگیزد تا حضرت فاطمه سلام الله علیها را بر روى بالهاى خود میگیرند و حرکت داده و تا دِر بهشت مىآورند .چون به دِر بهشت میرسد ،نگاهى به این طرف و آن طرف مىافکنند .خداوند
خطاب میکند :اى دختر حبیب من! عّلت این توّج هت به اطراف چیست؟ در حالی که من تو را به بهشت خودم داللت کردم! حضرت فاطمه علیها السلام میگویند :اى پروردگار من! من دوست دارم که قدر و منزلت من در امروز شناخته شود! خداوند میفرماید :اى فاطمه! اى دختر حبیب من! برگرد و ببین که در قلب هرکه محّبت تو یا محّبت یکى از ذّر یه تو باشد، دست او را بگیر و داخل در بهشت بنما!
سپس حضرت فاطمه علیهاالسلام در آن روز چنان شیعیان و محّبان خود را جدا میکنند همانند پرنده اى که دانههاى خوب را از دانههاى بد جدا میکنند .وقتی حضرت فاطمه علیها السلام و شیعیان خود به دِر بهشت برسند ،خداوند در دل آنها مىاندازد که نگاهى به اطراف بنمایند ،و چون به اطراف نظر کنند ،خداوند میفرماید :اى محّبان من! سبب التفات و توّج ه شما چیست؟! من که فاطمه دختر حبیب خود را شفیع شما قرار دادم! شیعیان میگویند :اى پروردگار ما دوست داریم که قدر و منزلت ما در امروز شناخته شود! خداوند میفرماید :اى حبیبان من! برگردید و نظرى بیفکنید و ببینید ،هر کس شما را به جهت محّبت به فاطمه
دوست داشته است ،هر کس شما را به جهت محّبت به فاطمه غذا و طعام داده است ،هر کس شما را به جهت محّبت به فاطمه پوشانیده است ،و هر کس شما را به جهت محّبت به فاطمه آشامیدنى خورانده است؛ نظر کنید و ببینید ،هر کس به جهت محّبت به فاطمه زشتى و غیبتى را از شما برگردانیده است؛ دست او را بگیرید و داخل در بهشت بنمائید!
امام حسین علیه السلام چند روزی بود متولد شده بودند .روزی جابر بن عبدالله انصاری ،به محضر حضرت زهرا علیها السلام شرفیاب شد تا والدت امام حسین علیه السلام را تبریک بگوید. وقتی جابر حضرت فاطمه سلام الله علیها را مالقات کرد ،در دستان آن بانوی بزرگ ،لوح سبز رنگی دید که گمان کرد زمّر د است؛ در آن لوح ،نوشته ای را که به درخشندگی خورشید بود مشاهده کرد.
جابر به آن حضرت عرض کرد :پدر و مادرم فدای تو باد! این لوح چیست؟ حضرت فاطمه سلام الله علیها فرمودند« :این لوحی است که خداوند ـ عزوجل ـ آن را به رسولش محمد مصطفی صلی الله علیه و آله اهدا نمود .در این لوح نام پدر و همسر و فرزندانم و نام اوصیا و امامانی که از نسل فرزندانم هستند ذکر شده است. پدرم رسول الله صلی الله علیه و آله آن را به من بخشیده اند تا با نگاه کردن به آن دلم شاد شود».
سپس حضرت زهرا سلام الله علیها آن لوح را در اختیار جابر قرار دادند .جابر هم آنچه در لوح نوشته شده بود خواند و نسخهای از روی آن در صحیفه ای از پوست نازک نوشت. متن لوح: این کتابی است از سوی خداوند شکست ناپذیر و حکیم ،به محمد نور و فرستاده خدا و حجاب ،دلیل و آیت او در زمین ،این نوشته توسط جبرئیل امین از جانب رب العالمین آورده شد،ای محمد نامهایم را بزرگ شمار و نعمتهایم را شکرگزار باش ،هرگز نشانههایم را انکار نکن ،من پروردگار و معبود جهانیانم و جز من خدایی نیست؛ درهمکوبنده جباران و دولتبخش مظلومان ،و حسابرس روز جزا ،من همان الله و معبود شمایم که جز من خدایی
نیست .هر که به فضل کسی جز من امیدوار باشد یا از چیزی جز عدل من خوف داشته باشد ،او را به عذابی سخت گرفتار خواهم ساخت که احدی از جهانیان آن را نچشیده است. پس فقط مرا پرستش کن و بر من توکل نما ،من هیچ رسولی را مبعوث نکردم و رسالت او را تکمیل ننمودم و دوران تبلیغ و رسالت او را به پایان نرساندم مگر اینکه برای او وصی و جانشینی قرار دادم؛ تو را بر تمام پیامبران برتری بخشیدم؛ وصی تو را نیز بر تمام اوصیا برتری دادم ،سپس تو را به وجود دو فرزندت :حسن و حسین گرامی داشتم ،بعد از پایان دوره ی پدرش [علی(علیه السلام)] حسن را معدن علم خود ،و حسین را نگهبان و حافظ
وحی خود قرار دادم؛ نعمت شهادت را به حسین بخشیدم و او را بدین سبب گرامی داشتم و برای او سعادت خواستم ،حسین با فضیلتترین کسی است که شهید گشت و در بین شهیدان باالترین درجه و مقام را داراست ،امامت و توحید تمام و کمال را با او همراه کردم، حجت بالغه خود را نزد او قرار دادم؛ بر اساس اهل بیت و عترت او پاداش میدهم و بدکاران را به سزای اعمال خویش میرسانم( ،پس از حسین) اول ،علی [بن الحسین] سرور پرستندگان و زینت دوستان من است ،پس از او فرزندش که شبیه و همنام جدش است محمد ،شکافنده علم الهی و معدن حکمت اوست ،بزودی تردید کنندگان [در حقانیت]
جعفربن محمد هالک خواهند شد؛ هرکس او را رد کند گویی مرا رد کرده است ،سوگند میخورم که جایگاه جعفر بن محمد را گرامی بدارم؛ محبت و عشق به او را در دل دوستان، شیعیان ،پیروان و یارانش قرار خواهم داد ،فتنه کور و سیاه گمنامی و تقیه را از برابر امام موسی کنار خواهم زد؛ چرا که سیر فرمان و اطاعت الهی هرگز منقطع نخواهد شد و حجت و دلیل من از دید مردم پنهان نخواهد ماند و دوستانم هرگز تیره بخت نخواهند گردید ،اگر های ازکسی یکی از ُح جج مرا انکار کند ،نعمتی را که دادهام انکار نموده است و هر که آی کتابم را تغییر دهد بر من تهمت بسته است .وای بر افترا زنندگاِن انکارگر،وقتی دوران
دهام موسی به پایان رسد ،علی [بن موسی(علیهماالسلام)] را امامت بنده و دوست و برگزی دوست و یاور من قرار میدهم و بارهای سنگین نبوت را بر او مینهم و او را در پاسداری از آن آزمایش میکنم ،عفریت ستمگر و متکبر او را میکشد و در شهری که عبد صالح ساخت در کنار بدترین بندگانم دفن میشود ،دیدگان هشتمین امام را با تولد فرزندش محمد و خلیفه و جانشین پس از او روشنی بخشم ،محمد وارث علم و دانش من و معدن حکمت و جایگاه راز من و حّج ت من بر بندگانم است .هرکس به او ایمان داشته باشد بهشت جایگاه اوست و او را شفیع هفتاد نفر از افراد خانواده که جهنم بر آنان واجب شد قرار میدهم[ ،پس از او]
فرزندش علی دوست و یاورم را سعادتمند کردم؛ او امانت دار وحی من خواهد بود ،از ُصلب او ،حسن را بر خواهم آورد که دعوت کننده مردم به راه خدا و نگاهبان علم الهی است، آنگاه حجت خویش را با آمدن فرزندش م ح م د که رحمت برای جهانیان است تکمیل خواهم نمود ،قدرت و کمال موسوی ،عظمت و نور عیسوی و صبر ایوب همه را در او میبینید ،او در زمانی خواهد آمد که دوستان من خوار شده و چون مغوالن و دیلمیان مشرک ،سرافکنده گشته و به آتش کشیده میشوند ،سرهای آنان به عنوان هدیه به اطراف و اکناف فرستاده میشود ،آنان سرافکنده میشوند ،کشته و به آتش کشیده شده ،هراسان و ترسان میشوند
و زمین از خون آنان رنگین میشود و شیون و فریاد در میان زنانشان به پا میشود ،آنان به حقیقت حجت و اولیای من در زمین هستند؛ به واسطه اینان هر فتنه کور و سیاه و زلزلهای را از مردم دور خواهم ساخت و قیود و زنجیرها را برطرف خواهم کرد ،بر آنان صلوات و رحمت از پروردگارشان خواهد بود و آنان همان هدایت یافتگانند.
از جمله رویداد های مهم در عصر نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله مناظره و گفتگوی علمی ایشان با مسیحیان نجران است. در این گفتگو چهل نفر از مسیحیان نجران ،به مدینه آمده بودند .آنها به جهت محکوم کردن پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله اینگونه استدالل کردند و اسقف ایشان به نمایندگی از آنها از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله پرسید: «ای اباالقاسم (صلی الله علیه و آله)! پدر موسی (علیه السلام) چه کسی است»؟ حضرت فرمودند« :عمران (علیه السلام)»! اسقف پرسید« :پدر یوسف (علیه السلام) چه کسی است»؟ حضرت فرمودند« :یعقوب (علیه السلام)» .اسقف پرسید« :پدر شما کیست»؟
فرمودند« :پدر من عبداللهبنعبدالمطّلب (علیه السلام) است». وقتی به اینجا رسید اسقف در حالی که احساس پیروزی می کرد و مطمئن بود پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله جوابی نخواهند داشت ،پرسید« :پدر عیسی (علیه السلام) کیست»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) از آنان روی برگرداند؛ پس وحی نازل شدِ ":إَّن َمَثَل عیسی ِع ْنَد اللِه َکَمَثِل آَدَم َخ َلَقُه ِمْن ُتراٍب ُثَّم قاَل َلُه ُکْن َفَیُکون" "قطعًا داستان عیسی نزد خدا مانند داستان آدم است که او را از خاک آفرید ،سپس به او فرمود :باش؛ پس بی درنگ [موجود زنده] شد( ".سوره آل عمران آیه )۵۹
رسولخدا (صلی الله علیه و آله) آن را تالوت کردند؛ سپس بیهوش شدند .هنگامیکه به هوش آمدند ،اسقف که خود را پیروز گفتگو می دانست و انتظار چنین جوابی نداشت ،گفت: «آیا گمان میکنی خداوند به تو وحیکرده که عیسی (علیه السلام) از خاک آفریده شده است؟ ما این مطلب را در آنچه به تو وحی شده نمییابیم و در آنچه بر ما نازل شده نمییابیم و این یهودیها آن را در آنچه بر آنها وحی شده نمییابند»( .یعنی در هیچ کدام از ادیان ابراهیمی هیچ اشاره ای به چنین موضوعی نشده است) پس این آیه نازل شد: َأ َأ «َفَمْن َح اَّج َک فیِه ِمْن َبْعِد ما جاَءَک ِمَن اْلِعْلِم َفُقْل َتعاَلْوا َنْدُع ْبناَءنا َو ْبناَءُکْم َو ِنساَءنا َو
ِنساَءُکْم َو َأْنُفَس نا َو َأْنُفَس ُکْم ُثَّم َنْبَتِهْل َفَنْجَعْل َلْعَنَت اللِه َعَلى اْلکاِذبیَن » «هرگاه بعد از علم و دانشى که به تو رسیده[ ،باز] کسانى دربارهی مسیح با تو به ستیز برخیزند ،بگو« :بیایید ما فرزندان خود را دعوت کنیم ،شما نیز فرزندان خود را؛ ما زنان خویش را دعوت نماییم ،شما نیز زنان خود را؛ ما از نفوس خود [و کسى که همچون جان ماست] دعوت کنیم ،شما نیز از نفوس خود؛ آنگاه مباهله [و نفرین] کنیم و لعنت خدا را بر دروغگویان قراردهیم»( ».آل عمران ،آیه )۶۱ پس از نزول آیه مسیحیان پیشنهاد مباهله را پذیرفتند و گفتند ؛ «ای اباالقاسم (صلی الله
علیه و آله)! با ما به انصاف رفتار کردی؛ پس کی با تو مباهله کنیم»؟ حضرت فرمودند« :فردا اگر خدا بخواهد». مسیحیان به نجران بازگشتند. یکی از مسیحیان از دوستان خود پرسید«:در مورد مباهله با او چه میکنید؟ اگر دروغگو باشد ،با مباهله با او کاری انجام نمیدهیم [مباهله با او برای ما فای دهای ندارد] و اگر راستگو باشد قطعًا نابود میشویم».
اسقف گفت« :اگر فردا همراه فرزندان و اهلبیتش (علیهم السلام) آمد ،از مباهله با او بپرهیزید و اگر با یارانش آمد ،چیز مهّمی نیست». صبح فردای آن روز رسولخدا (صلی الله علیه و آله) به سمت نجران حرکت کردند در حالی که امام حسین (علیه السلام) را در آغوش گرفته بودند و دست امام حسن (علیه السلام) را گرفته بود و حضرت فاطمه (سلام الله علیها) پشت سر ایشان و حضرت علی (علیه السلام) پشت سر حضرت فاطمه (سلام الله علیها) راه میرفت.
وقتی به مسیحیان نجران رسیدند دو زانو نشستند و حضرت علی (علیه السلام) را روبرو در مقابلش و حضرت فاطمه (سلام الله علیها) را پشت سرشان در راستای بین دو کتف و امام حسن (علیه السلام) را سمت راستشان و امام حسین (علیه السلام) را سمت چپشان قرار داد؛ و به ایشان فرمودند« :هرگاه من دعا کردم ،شما آمین بگویید». اسقف گفت« :به خدا سوگند محّمد (صلی الله علیه و آله) دو زانو نشست همچنانکه پیامبران (علیه السلام) برای مباهله دو زانو مینشینند» و ترسیدند و گفتند« :ای اباالقاسم (صلی الله علیه و آله)! از ما درگذر».
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند« :بله از شما درگذشتم» بعد از مدت کوتاهی دو نفر از مسیحیان به سوی پیامبر آمدند و مسلمان شدند.
در یکی از روزها پس از جنایت سقیفه و غصب فدک توسط ابوبکر و عمر ،حضرت فاطمه سالم الله علیها برای درخواست یاری نزد معاذ بن جبل رفتند. حضرت فاطمه سالم الله علیها به او فرمودند« :ای معاذ بن جبل! من نزد تو آمدم و طلب هاش را یاری نمایی! یاری دارم تا به آنچه با رسول خدا صلی الله علی ه و آله بیعت کردی ،ذری و آنچه از خود و فرزندانت دفع میکنی از آنان نیز دفع کنی! اکنون ابوبکر فدک را غصب کرده و نمایندۀ مرا از آن اخراج نموده است».
معاذ گفت :آیا غیر از من کسی هست؟ حضرت فاطمه سالم الله علیها فرمودند« :نه! کسی مرا اجابت نکرد». معاذ گفت « :من کجا توان یاری شما را دارم؟ من بهتنهایی نمیتوانم شما را یاری بدهم!» حضرت فاطمه سالم الله علیها با ناراحتی فرمودند :به خدا قسم! کلمه ای با تو حرف نمیزنم تا من و تو نزد رسول اکرم صلی الله علی ه و آله جمع شویم». سپس حضرت فاطمه سالم الله علیها با ناراحتی از نزد معاذ رفت.
(توضیح :افرادی همچون معاذ می دانستند حق با حضرت زهرا و حضرت علی علیهما السلام است؛ ولی حق را یاری نکردند .با این بهانه که تنها هستم ،اما اگر هیچکدام این بهانه را نمی آوردند و از حق دفاع می کردند دیگر تنها نبودند و می توانستند حضرت را یاری کنند)
(توضیحات :برخی گمان میکنند عمر و ابوبکر به خانه حضرت زهرا علیهاالسلام حمله کردند و ایشان را مجروح کردند؛ اما از شان و مرتبه ایشان بی اطالع بودند و اگر می دانستند چنین نمی کردند .اما پیامبر بارها تاکید کردند که غضب حضرت زهرا علیها السلام برابر با غضب پیامبر صلی الله علیه وآله می باشد …از طرفی مدعی بودند که قبل از شهادت حضرت از ایشان راضی شده اند …اما حضرت زهرا علیها السلام وصیت کردند که کسی از آنها در تشییع ایشان شرکت نکنند تا همه بدانند حضرت زهرا علیهاالسلام از آنها راضی نشدند) در روای تهای فراوانی از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله آمده است که ایشان فرمودند:
فاطمه پاره ی تن من است؛ هر کس او را اذیت کند مرا اذیت کرده است .خداوند راضی می شود از کسی که فاطمه از او راضی باشد و خداوند غضبناک می شود از کسی که فاطمه از او غضبناک باشد و او سرور زنان در دنیا و آخرت است. حضرت زهرا علیهاالسلام به حضرت علی علیه السلام اینگونه وصیت نمودند :به تو وصیت مىکنم که هیچ یک از این افرادی که بر من ستم روا داشتند و حق مرا گرفتند ،در تشییع جنازهام حاضر نشوند که آنان دشمنان من و دشمنان رسول خدایند و اجازه مده که هیچ یک از پیروان ایشان هم شرکت کنند و چون چشمهاى مردم به خواب رفت و آرام گرفت ،مرا در نیمه شب به خاک بسپار.
(توضیحات :برخی گمان میکنند عمر و ابوبکر به خانه حضرت زهرا علیهاالسلام حمله کردند و ایشان را مجروح کردند؛ اما از شان و مرتبه ایشان بی اطالع بودند و اگر می دانستند که ایشان نزد خدا چه مقام رفیعی دارند هرگز هتک حرمت نمی کردند .در حالی که حضرت زهرا علیها السلام از ایشان اقرار گرفته اند و مسلم است که آن دو نفر با علم به جایگاه حضرت اینچنین ایشان را ناراحت کردند و به ایشان آسیب رساندند) تهای فراوانی از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله آمده است که ایشان فرمودند: در روای فاطمه پاره ی تن من است؛ هر کس او را اذیت کند مرا اذیت کرده است .خداوند راضی
می شود از کسی که فاطمه از او راضی باشد و خداوند غضبناک می شود از کسی که فاطمه از او غضبناک باشد و او سرور زنان در دنیا و آخرت است. َأ در قرآن آمده استِ« :إَّن اَّلذیَن ُیْؤُذوَن اللَه َو َر ُس وَلُه َلَعَنُهُم اللُه ِفی الُّدْنیا َو اآْل ِخ َر ِه َو َعَّد َلُهْم َعذابًا ُمهینًا» «آنها که خدا و پیامبرش را آزار مىدهند ،خداوند آنان را از رحمت خود در دنیا وارکنندهاى آماده کرده است( ».احزاب ،آیه)۵۷ و آخرت دور ساخته ،و براى آنها عذاب خ پس از ظلم هایی که به حضرت زهرا علیهاالسلام شد (اعم از حمله به خانه_ غصب فدک و )…ابوبکر و عمر تصمیم گرفتند برای عیادت نزد حضرت زهرا علیها السلام بیایند و از
ایشان طلب بخشش کنند( .توضیح :چرا که همه مسلمین از جایگاه حضرت زهرا علیها السلام با خبر بودند و نارضایتی حضرت زهرا علیهاالسلام برای موقعیت آنها خوب نبود) لذا ابوبکر و عمر وارد خانه حضرت زهرا علیهاالسلام شدند و سالم کردند و گفتند :از ما راضى باش ،خدا از تو راضى باشد .حضرت زهرا علیها الّس الم فرمود :چه چیزى شما را به این کار وادار کرده است؟ گفتند :ما به بدى خود اعتراف مىکنیم و امیدواریم ما را ببخشى و کینه ما را از دل بیرون آورى.
حضرت زهرا علیها السلام فرمودند :اگر راست مىگوئید ،درباره آنچه از شما سؤال مىکنم به من خبر دهید ،چرا که من چیزى از شما سؤال نمىکنم مگر آنکه مىدانم شما آن را مىدانید. اگر راست بگوئید مىدانم که شما در آمدنتان راست مىگوئید .گفتند :هر چه مىخواهى سؤال کن. فرمود :شما را بخدا قسم مىدهم ،آیا از پیامبر صلى الَّله علیه و آله شنیدید که مىفرمود: «فاطمه پاره تن من است ،هر کس او را اذّیت کند مرا اذّیت کرده است»؟ گفتند :آرى.
حضرت زهرا علیها السلام دستها را بسوى آسمان بلند کردند و فرمودند« :خدایا این دو مرا اذیت کردند .من شکایت این دو را به پیشگاه تو و پیامبرت مىنمایم. نه بخدا قسم ،هرگز از شما راضى نمىشوم تا پدرم پیامبر را مالقات کنم و آنچه شما انجام دادید به او خبر دهم ،تا درباره شما حکم کند». اینجا بود که صدای وای و ویل ابوبکر بلند شد و به شّدت به جزع و فزع افتاد .عمر گفت :اى خلیفه پیامبر ،از سخن زنى جزع و فزع مىکنى؟! (و او را برای این کار سرزنش کرد) تالش های حضرت زهرا علیها السلام
در تاریخ آمده است وقتی اصحاب سقیفه حق حضرت علی علیه السلام را غصب کردند، ایشان حضرت فاطمه (سالماللهعلیها) را بر مرکبی سوار میکرد و چهل روز آن حضرت را هالسلام) و امام حسین بر در خانۀ مهاجران و انصار میبرد .حتی امام حسن (علی هالسلام) نیز همراهشان بودند .حضرت فاطمه (سالماللهعلیها) خطاب به آنان (علی میفرمود: «ای مهاجران و ای انصار! خدا را یاری کنید .من دختر پیامبر شما هستم .شما در روزی که با ه و آله بیعت کردید ،متعهد شدید که از آن چیزی که خود ورسول خدا صلی الله علی فرزندانتان را حفظ میکنید او و فرزندانش را نیز محافظت کنید .پس حال به بیعتتان با
رسول خدا صلی الله علی ه و آله عمل نمایید». اما هی چکدام از آنان پاسخ او را نداد و یاری اش نکرد.
بعد از شهادت نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله ،در یکی از آن روزهایی که اهل سقیفه حق حضرت علی علیه السلام را غصب کرده بودند ،حضرت زهرا سلام الله علیها به زیارت قبر حضرت حمزه ،عموی پیامبر ،که در جنگ احد شهید شده بودند ،رفته بودند .حضرت زهرا علیهاالسلام در آن روزها حالی پریشان و چشمیگریان داشتند .یکی از مسلمانان به نام" محمود بن لبید" ایشان را در این حال دیدند ،صبر کردند تا کمی آرامشوند ،سپس جلو رفته و از حضرت زهرا سلام الله علیها خواست به سوالش پاسخ دهند .او از حضرت زهرا علیها السلام پرسید :ای دختر رسول خدا صلی الله علیه و آله ! آیا رسول خدا(صلی الله علیه و
آله) قبل از رحلت خود ،تصریحی بر امامت علی(علیه السلام) داشته است؟ و آیا از طرف ایشان نّصی بر این مطلب وجود دارد؟ بانوی بزرگ عالم ،پاسخ دادند« :شگفتا و عجبا! آیا روز غدیرخم را فراموش کردهاید؟» مرد گفت :روز غدیر را می دانم ،سوالم از خود شماست که اگر رسول خدا اسراری بیشتر از این با شما در میان گذاشته ،مرا آگاه کنید. حضرت زهرا علیها السلام فرمودند« :خدا را شاهد میگیرم که از رسول خدا(صلی الله علیه و آله) شنیدم که فرمودند« :علی» بهترین کسی است که او را جانشین خود در میان شما قرار می دهم« .علی» امام و خلیفه بعد از من است ،و دو فرزندم (حسن و حسین) و ۹تن
از فرزندان حسین ،پیشوایان و امامانی پاک و نیک اند .اگر از آنها اطاعت کنید ،شما را هدایت خواهند نمود و اگر مخالفت ورزید ،تا روز قیامت بالی تفرقه و اختالف در میان شما حاکم خواهد شد» « محمود بن لبید» باز پرسید :بانوی من! پس چرا «علی» علیه السلام سکوت کرده است و برای گرفتن حّق خویش قیام نمی کند؟ حضرت زهرا(سلام الله علیها) در عمق آرامش و منطقی قوی پاسخ داد: ۲۷اإلختصاص ،ص۱۸۴ : ۲۸کفایه األثر فی النص على األئمه اإلثنی عشر ،ص۲۰۰-۱۹۸ : «ای اباعمر! رسول خدا(صلی الله علیه و آله) فرمودَ :مَثِل امام ،همانند کعبه است که مردم به سراغ آن میروند ،نه آنکه کعبه ،به سراغ مردم بیاید.
آگاه باش و به خدا سوگند اگر حق را به اهلش واگذار می کردند و از عترت رسول خدا(صلی الله علیه و آله) اطاعت میکردند ،هیچ یک از مردم در حکم خداوند با یکدیگر اختالف نمیکردند و امامت همان گونه که پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله) معرفی فرمود، از علی(علیه السلام) تا قائم ما ،فرزند نهم حسین ،از جانشینی به جانشینی دیگر میرسید. اما مردم کسی را برای خالفت مقّدم داشتند که خدا او را کنار زده بود و «علی» را کنار زدند که خدا او را مقدم داشته بود .نتیجه آن شد که محصول بعثت را انکار کردند و به بدعتها روی آوردند ،آنها هواپرستی را برگزیدند و براساس رای و نظر شخصی خود عمل کردند،
هالکت و نابودی بر آنان باد!».
در تاریخ آمده است عمر در حضور ابوبکر ،سربازان را به خانه حضرت علی و حضرت فاطمه علیهماالسلام فرستاد و گفت: بروید ،اگر به شما اجازه داد وارد شوید وگرنه بدون اجازه وارد شوید. (توضیحات :کسی نمی تواند ادعا کند که این افراد سر خود عمل کرده اند و ابوبکر و عمر راضی به این تجاوز نبوده اند) آنها آمدند و اجازه خواستند .حضرت زهرا علیها الّس الم فرمودند« :به شما اجازه نمىدهم بدون اجازه وارد خانه من شوید».
بیشتر سربازان با این سخن حضرت زهرا علیها السلام برگشتند ولى قنفذ ملعون آنجا ماند. آن سربازان برای ابوبکر و عمر خبر آوردند که حضرت زهرا علیها السلام چه گفته اند و گفتند :ما از اینکه بدون اجازه وارد خانهاش شویم خوددارى کردیم. عمر عصبانى شد و گفت :ما را با زنان چه کار است!! سپس به مردمى که اطرافش بودند دستور داد تا هیزم بیاورند .آنان هیزم برداشتند و خود عمر نیز همراه آنان هیزم برداشت و آنها را اطراف خانه حضرت على و حضرت زهرا و فرزندانشان علیهم الّس الم قرار دادند .سپس عمر ندا کرد بطورى که حضرت على و حضرت فاطمه علیهما السلام بشنوند و گفت:
«بخدا قسم اى على باید خارج شوى و با خلیفه پیامبر بیعت کنى وگرنه خانه را با خودتان به آتش مىکشم»! حضرت زهرا علیها الّس الم فرمودند :اى عمر ،ما را با تو چه کار است؟ عمر جواب داد :در را باز کن و گر نه خانهتان را به آتش مىکشیم! حضرت زهرا علیها السلام فرمودند« :اى عمر ،از خدا نمىترسى که به خانه من وارد مىشوى»؟! ولى عمر ابا کرد از اینکه برگردد ،لذا آتش طلبید و آن را بر در خانه شعلهور ساخت و سپس در را فشار داد و باز کرد و داخل شد!
حضرت زهرا علیها الّس الم در مقابل او در آمد و فریاد زد« :یا ابتاه ،یا رسول الَّله»! عمر شمشیر را در حالى که در غالفش بود بلند کرد و به پهلوى حضرت زد .آن حضرت ناله کردند« :یا ابتاه»! عمر تازیانه را بلند کرد و به بازوى حضرت زد .آن حضرت صدا زدند« :یا رسول الله ،ابو بکر و عمر با بازماندگانت چه بد رفتارى کردند»! على علیه الّس الم ناگهان از جا برخاست و گریبان عمر را گرفت و او را به شدت کشید و بر زمین زد و بر بینى و گردنش کوبید و خواست او را بکشد .ولى سخن پیامبر صلى الله علیه و آله و وصیتى را که به او کرده بود بیاد آورد و فرمود« :اى پسر ُصهاک ،قسم به آنکه محّمد را
به پیامبرى مبعوث نمود ،اگر نبود مقّدرى که از طرف خداوند گذشته و عهدى که پیامبر با من نموده است مىدانستى که تو نمىتوانى به خانه من داخل شوى». قنفذ نزد ابوبکر برگشت در حالى که مىترسید على علیه السلام با شمشیر سراغش بیاید چرا که شجاعت و شّدت عمل آن حضرت را مىدانست. ابو بکر به قنفذ گفت« :برگرد ،اگر از خانه بیرون آمد (دست نگه دار) وگرنه در خانهاش به او هجوم بیاور ،و اگر مانع شد خانه را بر سرشان به آتش بکشید»! قنفذ ملعون آمد و با اصحابش بدون اجازه به خانه هجوم آوردند .على علیه الّس الم سراغ شمشیرش رفت ،ولى آنان زودتر به طرف شمشیر آن حضرت رفتند ،و با عّده زیادشان بر سر او ریختند.
عّدهاى شمشیرها را بدست گرفتند و بر آن حضرت حملهور شدند و او را گرفتند و بر گردن او طنابى انداختند!! حضرت زهرا علیها الّس الم جلو در خانه ،بین مردم و امیرالمؤمنین علیه الّس الم مانع شد. قنفذ ملعون با تازیانه به آن حضرت زد ،بطورى که وقتى حضرت از دنیا مىرفت در بازویش از زدن او اثرى مثل دستبند بر جاى مانده بود. سپس على علیه الّس الم را بردند و به شدت او را مىکشیدند ،تا آنکه نزد ابوبکر رسانیدند .و این در حالى بود که عمر باالى سر ابوبکر با شمشیر ایستاده بود.
وقتى که امیرالمؤمنین را از خانه بیرون کشیدند ،در پى او حضرت زهرا علیهاالسلام بیرون رفتند ،و تمام زنان بنى هاشم با ایشان همراه شده تا اینکه به نزدیکى قبر پدر خود رسول خدا صلى الله علیه و آله رسید ،به جماعت داخل مسجد گفت :دست از سر پسر عمویم بردارید ،که سوگند به آنکه محّم د؛ پدرم را به درستى به رسالت مبعوث فرمود اگر او را رها نکنید موهایم را پریشان مىکنم و پیراهن پدرم را بر روى سر خواهم گذاشت ،و خدا را به دادرسى و یارى خود طلب خواهم نمود ،و در پیشگاه حّق هرگز صالح نبّى از پدرم و ناقه و بّچ ه آن از من و فرزندانم گرامیتر و محبوبتر نبودند!!.
سلمان گفت :من نزدیک آن حضرت بودم ،و بخدا سوگند پس از این سخنان متوجه شدم که دیوارها و ستونهاى مسجد به حرکت آمد ،با دیدن این منظره به امر امیرالمؤمنین خود را به آن صدیقه نزدیکتر ساخته و گفتم :اى بانو و سرور من ،خداوند متعال پدر تو را بعنوان رحمت براى جهانیان مبعوث فرمود ،شایسته نیست که شما خواستار عذاب و نقمت اّمت باشى! پس از آن اوضاع به حال عادّى بازگشت ،و آن حضرت نیز به منزل خود مراجعت فرمود.
آیه تطهیر در مدینه بر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نازل شد. «إِنَّما یُریدُ اللهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهیراً» «خداوند فقط مىخواهد پلیدى [گناه] را از شما اهل بیت دور کند و کامًال شما را پاک سازد( ».احزاب ،آیه )۳۳ از آنجائیکه خداوند در این آیه هر گونه پلیدی را از اهل بیت علی همالسلام دور کرده و به پاکی و عصمت آنها شهادت داده است ،لذا از همان زمان نزول آیه ،اهمیت آیه و افرادی که مشمول این آیه هستند بر هیچ کس پوشیده نبود.
از همین جهت برای اینکه همگان بدانند این آیه شامل چه کسانی می شود و کس دیگری غیر از این افراد نتواند خود را به آنها نسبت دهد و برای خودش فضیلت تراشی کند ،از زمان نزول این آیه مدتها پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله هر روز به درب خانه ی حضرت علی علیه السلام و حضرت زهرا علیهاالسلام می رفتند و در می زدند و با عنوان اهل بیت پیامبر با لفظ "الَّس اَل ُم َعَلْیُکْم َیا َأْهَل َبْیِت الُّنُبَّوِه َو َمْعِدَن الِّر َس اَلِه َو ُمْخ َتَلَف اْلَماَل ِئَکِه" به ایشان سالم می دادند و آیه تطهیر را تالوت می فرمودند.
سپس محکمتر در می زدند تا توجه همگان را جلب کنند و می فرمودندِ" :إِّنی ِس ْلٌم ِلَمْن َس اَلْمُتْم َو َح ْر ٌب ِلَمْن َح اَر ْبُتْم " یعنی "من در صلحم با کسی که با شما در صلح است و در جنگم با هر کس که با شما در جنگ است".
روزی از روزها ،آیه ای بر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نازل شد که در فضیلت بعضی از خانه ها صحبت کرده بود. «فی بُیُوتٍ أَذِنَ اللهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ یُذْکَرَ فیهَا اسْمُهُ یُسَبِّحُ لَهُ فیها بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ» «[این چراغ پرفروغ] در خانههایى قرار دارد که خداوند اذن فرموده [دیوارههاى] آن را باال برند [تا از دستبرد شیاطین در امان باشد]؛ و در آنها نام خدا برده شود ،و صبح و شام در آنها تسبیح او گویند( ».سوره نور ،آیه )۳۶ وقتی این آیه نازل شد و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله آن را برای مسلمین خواندند ،یکی از مسلمانان پرسید« :ای رسول خدا صلی الله علیه و آله منظورش کدام خانهها است»؟
حضرت محمد صلی الله علیه و آله فرمودند« :خانههای انبیاء صلوات الله علیهم». ابوبکر هم در جمع حضور داشت ،از جای خود بلند شد،به خانهی حضرت علی علیه السلام و حضرت فاطمه علیها السلام اشاره کرد و پرسید« :ای رسول خدا صلی الله علیه و آله این خانه از آنها است»؟ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند« :آری از بهترین آن خانهها است». و اینچنین ابوبکر با وجود اینکه حرمت و قداست این خانه را می دانست دستور داد به آن هتک حرمت شود و سنگدل ترین افراد را به آنجا فرستاد تا با هتک حرمت این خانه بافضیلت ،حضرت علی علیه السلام را به زور به مسجد ببرند.
یکی از اسامی حضرت فاطمه سلام الله علیها محّدثه است؛ چون ملائکه از آسمان فرود می آمدند و با ایشان صحبت می کردند .آنها خطاب به حضرت زهرا سلام الله علیها گفتند: ای فاطمه!همانا خداوند تو را برگزیده و پاکیزه گردانیده و بر تمامی زنان جهان تو را برگزیده است .ای فاطمه! پروردگارت را عبادت کن و با نمازگزاران سجده و رکوع کن. حضرت فاطمه سلام الله علیها نیز با ملائکه سخن می گفتند.
در یکی از این شبها که ملائکه به دیدار حضرت زهرا علیها السلام آمده بودند ،حضرت از ایشان پرسیدند " :آیا کسی که بر همۀ زنان عالم برتری یافت ،مریم دختر عمران نبود؟" ملائکه گفتند :مریم سرور زنان جهان در زمان خودش بود و خداوند بزرگ و تعالی تو را سرور زنان جهان در زمان خودتان و در زمان حضرت مریم سلام الله علیها قرار داده است و سرور زنان از اولین و آخرین.
یکی از فجیع ترین رویدادهای تاریخ اسلام حمله به خانه حضرت زهرا علیهاالسلام پس از شورای سقیفه بود. کسانی که به خانه حضرت زهرا سلام الله علیها حمله کردند و با آتش زدن درب ،وارد خانه شدند ،نه به دستور خدا در قرآن عمل کردند و نه به سیره و سنت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خداوند در قرآن می فرماید: َأ ْأ َأ «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا بُیُوتاً غَیْرَ بُیُوتِکُمْ حَتَّى تَسْتَأْنِسُوا وَ تُسَلِّمُوا عَلى أَهْلِها ذلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ» «اى کسانى که ایمان آوردهاید! در خانههایى غیر از خانهی خود وارد
نشوید تا اجازه بگیرید و بر اهل آن خانه سالم کنید؛ این براى شما بهتر است؛ شاید متذّکر شوید( ».سوره نور ،آیه )۲۷ همچنین در سیره نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله آمده است ایشان با وجود اینکه از محارم این خانواده هستند ،هیچگاه بدون اذن وارد منزل دخترشان نمی شدند. جابربنعبدالله انصاری می گوید« :روزی رسول خدا صلی الله علیه و آله بهسوی خانهی فاطمه علیها السلام رفتند و من هم با ایشان همراه بودم ،پس هنگامیکه به در خانه رسیدیم رسول خدا صلی الله علیه و آله در زدند و فرمودند« :الّس الم علیکم».
حضرت فاطمه علیهاالسلام فرمودند« :علیک السلام ،ای رسول خدا صلی الله علیه و آله»! پیامبر سؤال فرمودند« :داخل شوم»؟ حضرت زهرا علیهاالسلام پاسخ دادند« :داخل شوید ای رسول خدا». پیامبر فرمودند« :آیا با این شخصی که همراه من است داخل شوم»؟ حضرت فاطمه علیها السلام فرمودند« :ای رسول خدا! من مقنعهای بر سر ندارم» .پیامبر فرمودند« :سرت را بپوشان» .هنگامیکه حضرت فاطمه علیها السلام چنان کردند ،پیامبر مجّددًا سالم کرده اجازهی ورود خواستند و حضرت فاطمه علیها السلام فرمودند« :ای رسول خدا صلی الله علیه و آله! داخل شوید» .پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند« :بله ،آیا داخل شوم با کسی
که همراه من است»؟ حضرت فاطمه علیها السلام فرمودند« :بله» .جابر میگوید« :رسول خدا صلی الله علیه و آله و من داخل شدیم».
روزى حضرت زهراء علیها السلام نزد پدرش ،رسول خدا صلى الله علیه و آله بودند ،که مردى نابینا وارد شد؛ و حضرت فاطمه علیها السلام اتاق را ترککردند .هنگامى که مرد نابینا خارج شد ،و حضرت زهرا علیها السلام بازگشتند ،نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله به حضرت زهرا علیهاالسلام فرمودند :اى فاطمه! با این که مى دانستى ،او نابینا است و تو را نمى بیند ،با این حال چرا رفتی؟
ایشان پاسخ دادند :بلى ،او نابینا بود ،ولى من که بینا بودم و چشم داشتم. و سپس افزود :عالوه بر آن ،از اندام زن ،بوئى تراوش مى کند که نباید نامحرم نزدیک او قرار گیرد. حضرت رسول صلى الله علیه و آله فرمودند :به راستى که تو پاره تن من هستى.
روزی نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله در جمع اصحاب نشسته بودند .ایشان از اصحاب ؟ هیچ کدام از اصحاب جوابی برای این سوال پیامبر پرسیدند :چه چیزی برای زن بهتر است نداشتند .حضرت علی علیه السلام که در جمع اصحاب بودند ،به خانه رفتند و سوال پیامبر را برای حضرت زهرا علیهاالسلام تعریف کردند. حضرت زهرا علیهاالسلام به امیرالمؤمنین فرمودند :هیچ چیزی برای زن بهتر از این نیست که مردی را نبیند ،و مردى نیز او را نبیند( .منظور مرد نامحرم است) حضرت علی علیه السلام نزد پیامبر رفته و پاسخ حضرت زهرا علیها السلام را برای ایشان نقل کردند .پیامبر فرمودند :راست گفت ،او پاره ی تن من است.
وقتی حضرت فاطمه سلام الله علیها بر اثر جراحات حمله غاصبین خالفت به ایشان در بستر بیماری بودند به اسماء بنت عمیس فرمودند« :من این کار را ناپسند میشمارم که پارچهای روی جنازه زنان میاندازند؛ زیرا این پوشش کافی نیست و حجم و خصوصیات جنازه از روی آن مشخص است؛ هنگامی که من از دنیا رفتم ،جنازه مرا روی تابوتی که بدنم نمایان شود مگذار» .اسماء گفت :نه ،به خدا سوگند که این کار را نخواهم کرد ولی تابوتی مانند آنچه در کشور حبشه دیدم برای شما آماده میسازم.
حضرت فاطمه سلام الله علیها به وى فرمودند« :نمونه آنرا به من نشان بده!» .اسماء کسی را فرستاد تا از بازار شاخههاى تازه خرما آوردند .آنگاه آن تابوتى را که در حبشه دیده بود ،ساخت. حضرت فاطمه سلام الله علیها پس از دیدن آن تابوت ،خندان شد و در مدت بیماری کسی غیر از این مورد حضرت را خندان ندیده بود .ایشان فرمودند« :چقدر این تابوت خوب است که جنازه در آن تشخیص داده نمیشود که آیا متعلق به زن است یا مرد».
در زمانی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله هنوز در مکه زندگی می کردند ،بسیاری از نمکه ایشان را آزار می دادند .یکی از این روزها در حالی که پیامبر اکرم صلی اللهمشرکی علیه و آله در کنار کعبه نماز می خواندند ،گروهی از قریش در مجلس خود در نزدیکی کعبه نشسته بودند. ناگهان یکی از آنها گفت :آیا به این ریاکار نگاه نمیکنید؟ کدام یک از شما شکمبه شتری را که به تازگی کشتهاند میآورد و وقتی او به سجده میرود ،آن را میان شانههایش میگذارد؟
یکی از افراد آن جمع داوطلب شد و وقتی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در سجده بودند ،آن را میان شانه های ایشان گذاشت .پیامبر از همین رو در حالت سجده باقی ماندند. کفار قریش آنچنان خندیدند که از فرط خنده روی یکدیگر میافتادند .فردی نزد حضرت فاطمه سلام الله علیها رفت و ایشان را از ماجرا مطلع نمود .ایشان که هنوز دختری کم سن و سال بودند ،دوان دوان آمدند و شکمبه شتر را از میان شانههای رسول خدا برداشتند و انداختند و روی به کفار نمودند و آنها را مورد عتاب قرار دادند.
در سال پنجم بعد از هجرت ،وقتی همه احزاب به جنگ با پیامبر می آمدند ،پیامبر با مشورت مسلمین و با نظر سلمان فارسی تصمیم گرفتند دور تا دور شهر مدینه را خندق حفر کنند. در یکی از روزهایی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به همراه حضرت علی علیه السلام و دیگر اصحاب مشغول حفر خندق بودند ،حضرت زهرا سلام الله علیها نزد آنها آمدند و مقداری نان به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله تقدیم کردند .پیامبر خدا صلی الله علیه و آله به حضرت زهرا علیها سالم فرمودند این نان را از کجا آورده ای؟
حضرت زهرا علیها السلام پاسخ دادند :مقداری نان پخته ام ،یک نان را برای حسن و حسین (علیهماالسلام) کنار گذاشته ام و این مقدار را هم برای شما آورده ام. رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمودند :اى فاطمه! این اولین طعامى است که پس از سه روز ،وارد شکم پدرت می شود.
در جنگ احد مسلمانان شکست خوردند و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به شدت زخمی شدند. حضرت فاطمه (علیها السلام) همراه برخى از زنان بیرون شهر آمده بودند ،وقتی چهرۀ پیامبر (صلی الله علیه و آله) را زخمی و خونی دیدند ،ایشان را در آغوش گرفتند و شروع به پاک کردن خون از چهرۀ آن حضرت نمودند. حضرت على (علیه السلام) براى آوردن آب به آبگیر رفت و به فاطمه (علیها السلام) فرمودند :این شمشیر غیر قابل نکوهش را بگیر .على (علیه السلام) در سپر خود آب آورد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) که سخت تشنه بودند ،خواستند آب بیاشامند ولى نتوانستند، چون بویى از آب استشمام کردند که خوشش نیامد و فرمودند :این آبى است که بو و طعم
آن دگرگون شده است .چون در دهان پیامبر (صلی الله علیه و آله) خون جمع شده بود ،با آن آب مضمضه فرمود و دهان خود را شستشو داد،حضرت فاطمه (علیها السلام) هم خون از چهرۀ پیامبر شستند .چون پیامبر (صلی الله علیه و آله) شمشیر خون آلود على (علیه السلام) را دید فرمود :چه نیکو جنگ کردى. زنهایی که همراه حضرت زهرا علیها السلام آمده بودند با خود خوراکى و آشامیدنى آورده بودند و مجروحان را زخم بندى و مداوا کرده و به آنها آب مىرساندند.
اما در این میان خون چهرۀ پیامبر (صلی الله علیه و آله) بند نمىآمد و آن حضرت مىفرمود: دشمن دیگر بر ما چنین پیروزى اى نخواهد یافت و شما رکن کعبه را استالم خواهید کرد. حضرت فاطمه (علیها السلام) خون چهرۀ پیامبر (صلی الله علیه و آله) را مىشستند و على (علیه السلام) با سپر خود آب مىریختند ،ولى چون حضرت فاطمه (علیها السلام) دیدند که خون بند نمىآید ،قطعه حصیرى را سوزاندند و خاکستر آن را بر زخم پاشیدند و خون بند آمد.
هنگامى که آیات " َو ِإَّن َج َهَّنَم َلَمْوِع ُدُهْم َأْج َمِعیَن َلها َس ْبَعُه َأْبواٍب ِلُکِّل باٍب ِمْنُهْم ُجْز ٌء َمْقُس وٌم " نازل گردید پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله به شدت گریه کردند و اصحاب آن حضرت نیز از گریه ایشان ،گریستند؛ در حالى که نمىدانستند چه آیهاى بر پیامبر نازل شده است .به جهت شدت ناراحتی پیامبر ،کسی به خود اجازه نمی داد با ایشان سخن بگوید و از علت گریه شدید ایشان چیزی بپرسد.
اما از آنجائیکه اصحاب می دانستند نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله هر چقدر هم که ناراحت باشند ،ناراحتی ایشان با دیدن حضرت زهرا سلام الله علیها برطرف خواهد شد؛ لذا درب خانه ی حضرت زهرا علیها السلام رفتند و ایشان را در حال آسیاب کردن جو دیدند که این آیه را تالوت می نمودندَ" :و ما ِع ْنَد الَّلِه َخ ْیٌر َو َأْبقى" آنها از ایشان خواستند که به دیدار پیامبر بیایند .حضرت نیز با لباسی ساده و پر از وصله به دیدار پیامبر آمدند .ایشان به پدر بزرگوارشان فرمودند :جانم به فدای شما ،چه چیز باعث شده اینقدر گریه کنید؟
رسول خدا صلی الله علیه و آله ،که با دیدن حضرت زهرا علیها السلام آرام شده بودند، آیاتی که بر ایشان نازل شده بود را برای حضرت تالوت نمودند .ایشان با شنیدن این آیات، سر خود را به زیر انداختند و فرمودند :وای بر آن کسی که داخل دوزخ شود.
هنگامى که حضرت خدیجه سلام الله علیها با پیغمبر خدا صلى الله علیه و آله ازدواج کرد، زنان مکه با او به مخالفت برخاستند و خدیجه از این امر بسیار نگران و اضطراب داشت ،تا آن که بعد از مدتى ،به حضرت زهراء سلام الله علیها باردار شدند. پس از گذشت اندک زمانى ،جنین مونس مادر خود شد و از درون شکم با وى سخن مى گفت و حضرت خدیجه این راز را پنهان کرده بود؛ تا آن که روزى پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وارد منزل گردیدند و متوجه شدند که حضرت خدیجه با کسى سخن مى گویند ،از ایشان پرسیدند :با چه کسى سخن مى گفتید؟
حضرت خدیجه سلام الله علیها پاسخ دادند :با بچه اى که در شکم دارم ،سخن مى گفتم؛ چرا که او انیس و مونس من مى باشد. حضرت رسول فرمود :اى خدیجه ! جبرئیل علیه السلام به من خبر داد که این نوزاد ،دختر است و خداوند متعال از نسل او امامان و پیشوایان دین را برگزیده است ،تا در روى زمین خلیفه و براى جهانیان حّج ت باشند. پس زمان به سرعت گذشت و لحظات حساس والدت رسید.
آن گاه خدیجه براى زنان قریش پیام فرستاد تا او را در مورد زایمانش کمک نمایند؛ لیکن آنان با طرح سخنانى تلخ و شماتت آمیز ،از انجام کار اجتناب کردند. و خدیجه سخت دل تنگ شد و در غم و اندوه فرو رفته بود ،که ناگاه چهار زن گندمگون و رشید وارد منزل وى شدند وگفتند: اى خدیجه ! ما از جانب پروردگار ،به یارى تو آمده ایم ،من ساره همسر ابراهیم هستم و این آسیه دختر مزاحم هم نشین تو در بهشت خواهد بود ،و آن دیگرى مریم دختر عمران و مادر عیسى است و آن یکى هم ،کلثوم خواهر موسى مى باشد.
و سپس آن چهار زن بهشتى در اطراف بستر خدیجه نشستند و او را کمک و یارى نمودند تا این که ناگهان نور وجود حضرت فاطمه سالم الّله علیها در حالى که پاک و پاکیزه بود دیده به جهان گشود. پس از آن ،ده فرشته با در دست داشتن ظرف هاى بهشتى و آب کوثر وارد شدند و نوزاد عزیز را غسل دادند و او را با دو پارچه سفید و خوشبو پوشاندند. در همین لحظه ،نوزاد لب به سخن گشود و شهادت به یگانگى خداوند و رسالت پدرش، حضرت محّم د و امامت شوهرش ،حضرت علّى و یازده فرزندش صلوات الّله علیهم داد؛ و نام مبارک فرد فرد آن بزرگوان را بر زبان جارى نمود.
و سپس بر یکایک حاضران سالم کرد ،پس از آن همچنین میهمانان تبریک و شاد باش گفتند، و آن گاه از منزل خارج شدند.
روزی امیرالمؤمنین علیه السلام بر حضرت فاطمه ی زهرا علیها السلام وارد شدند ،در حالتی که حضرت زهرا علیهاالسلام بیمار و در بستر بودند .حضرت علی علیه السلام فرمودند :ای فاطمه بفرما که چه میل داری؟ بفرمایید تا تهیه کنم. حضرت زهرا علیها السلام عرض کردند :ای پسر عمو! من چیزی از شما نمی خواهم. حضرت علی علیه السلام اصرار فرمودند .حضرت فاطمه علیها السلام عرض کردند :پدرم به من سفارش کرده که از شوهرت علی هرگز چیزی خواهش مکن؛ مبادا برای او مقدور نباشد و خجالت بکشد.
حضرت علی علیه السلام فرمودند :ای فاطمه به حق من آنچه میل داری بگو .حضرت فاطمه علیهاالسلام عرض کردند :حال که مرا قسم دادی اگر برای من اناری بدست بیاید خوب است. آن حضرت برخواست و برای طلب انار از خانه بیرون آمد .از اصحاب جویای انار شد عرض کردند :چند روز قبل برای شمعون یهودی از طائف چند انار آوردند. آن جناب خود به در خانه ی یهودی رفته دق الباب کردند.
شمعون بیرن آمد ،دید جناب امیرالمؤمنین اسدالله الغالب می باشد ،عرض کرد :یا علی! چه باعث شد که به اینجا تشریف فرما شدید؟! حضرت فرمودند :شنیده ام چند دانه انار برای تو از طائف آورده اند .آمده ام یک دانه برای بیماری که دارم خریداری نمایم .شمعون عرض کرد :یا علی! چیزی از آنها باقی نمانده ،همه را فروختم. آن جناب به علم امامت می دانستند که یکی باقی مانده؛ از این جهت فرمودند؛ برو جستجو کن؛ شاید یکی باقی مانده باشد که تو مطلع نباشی شمعون عرض کرد :از خانه خود مطلع هستم؛ می دانم که نیست.
همسر شمعون پشت در بود؛ از حکایت مطلع شد .گفت :ای شمعون من یک دانه انار ذخیره نموده ام و در زیر برگها پنهان کرده ام که تو مطلع نیستی آن گاه انار را آورد و به دست آن حضرت داد .آن جناب چهار درهم به او داد. شمعون گفت :قیمت او نیم درهم است حضرت فرمود این زن به جهت ذخیره ،این انار را نگاه داشته؛ شاید نفعی در نظر داشته سه درهم و نیم بیشتر ،از آن او باشد.
سپس آن جناب راهی خانه شدند ،در بین راه صدای ضعیف و ناله ی غریبی به گوششان رسید .به دنبال صدای ناله رفت تا وارد خرابه گردید؛ دید شخصی نابینا و مریض سرش را روی خاک نهاده ،می نالد. آن امام رحیم و رؤف نشست و سر او را در دامن گرفت و با کمال مهربانی فرمود :ای مرد کیستی؟ از کدام قبیله ای؟ چند روز است بیماری؟ عرض کرد :ای جوان صالح ،من مردی از اهل مداین می باشم؛ قرض بسیار پیدا کردم ،ناچار به کشتی نشستم و به جانب مدینه رهسپار شدم .با خود گفتم بروم خدمت موالیم امیرالمؤمنین شاید آن حضرت چاره ی کار من بنماید و قرض مرا ادا فرماید.
حضرت فرمودند اکنون چه میل داری؟ عرض کرد؛ اگر یک دانه انار برای من پیدا می شد، میل داشتم. حضرت فرمودند من یک دانه برای بیمار عزیز خود تهیه کرده ام؛ ولی تو را محروم نمی کنم، نصف آن را به تو می دهم .پس انار را کم کم در دهان آن مریض ریخته تا تمام شد. بیمار گفت :اگر مرحمت بفرمائی و نصف دیگر را هم کرم بنمائی ،چه بسا حال من خوب شود! آن حضرت خجالت کشید و با نفس خود خطاب کرد که یا علی! مریض در این خرابه غریب و بی نوا و ناامید از همه جا به رعایت اولی است؛ شاید خداوند متعال برای فاطمه وسیله ی دیگری فراهم بنماید.
سپس آن نیم دیگر را هم به او دادند تا تمام شد .با دست خالی از خرابه بیرون آمد .آهسته به سوی خانه روان شدند ،تا به در خانه رسیدند .حیا کردند وارد خانه شوند با خودشان گفتند از شکاف در نگاه کنم ببینم فاطمه در خواب است یا بیدار؟! وقتی نگاه کردند دیدند حضرت فاطمه علیها السلام تکیه کرده اند و طبقی از انار در پیش روی ایشان است و تناول می نمایند.
آن حضرت بسیار مسرور شدند .سپس داخل خانه گردیدند .وقتی مالحظه فرمودند دیدند آن طبق از انار این عالم نیست .چون احوال حضرت فاطمه علیهاالسلام را پرسیدند عرض کردند :ای پسر عمو ،چون تشریف بردید زمانی نگذشت که من عرق صحت کردم .ناگاه صدای دق الباب بگوشم رسید .فضه رفت شخصی را دید بر در خانه طبقی انار به دست دارد و می گوید امیرالمؤمنین علی علیه السلام این را برای فاطمه علیها السلام فرستاده است».
روزی از روزها سلمان محمدی به درب خانه حضرت زهرا علیها السلام رفت تا از ایشان بخواهد به دیدار پیامبر صلی الله علیه و آله بیایند .وقتی سلمان به درب خانه حضرت زهرا علیهاالسلام رسید ایشان در حال آسیاب کردن جو بودند و همزمان ،آیه " َو ما ِع ْنَد الَّلِه َخ ْیٌر َو َأْبقى" را تالوت می نمودند. وقتی سلمان وارد شد و از ایشان خواست به دیدار پیامبر بیاند ،حضرت دست از کار کشیدند و چادری که دوازده جای آن با برگنخل وصله شده بود ،پوشیدند و از اطاق خارج شدند تا به دیدار رسول اکرم صلی الله علیه و آله بروند.
زمان که سلمان ،چادر پر از وصله حضرت را دید ،منقلب شد و به شدت گریه کرد و گفت: دختران قیصر و کسری لباسهایی از جنس ابریشم می پوشند؛ آن وقت لباس دختر پیامبر خدا پشمینه ای مندرس و پر از وصله است. هنگامی که حضرت زهرا علیها السلام نزد پیامبر اکرمصلی الله علیه و آله رسیدند در مورد تعجب سلمان ازچادرایشان گفتند و فرمودند :سوگند به خداوندی که شما را مبعوث کرد، مدت پنج سال است که من و علی از یک پوست گوسفند که روزها شترمان روی آن علف می خورد و شبها آن را به جای تشک استفاده می کنیم ،چیز دیگری نداریم .مّتکاى ما هم از جنس پوست است که درون آن را با لیف خرما پر کردهایم.
رسول خدا صلی الله علیه و آله با شنیدن این سخنان به سلمان فرمودند :دخترم فاطمه از گروه «سابقین» است.
سلمان فارسى گفت :روزى به منزل حضرت زهراء سالم الّله علیها وارد شدم ،آسیابى را جلوى آن حضرت دیدم که دستاس آن را با حالت خستگى و ضعف گرفته است و مى چرخاند و مقدارى جو ،آرد مى نمود؛ و در گوشه اى از اتاق ،حسین علیه السلام را دیدم که از شّدت گرسنگى ناله مى کرد. گفتم :اى دختر رسول الله ! چرا خود را در سختى و مشّقت قرار داده اى ،با این که فّضه پیش خدمت شما است؟!
حضرت در جواب اظهار داشتند :پدرم رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمودند :کارهاى منزل یک روز بر عهده من و یک روز بر عهده فّض ه باشد؛ و امروز نوبت من است . گفتم :اجازه فرمائید که من کمک نمایم ،یا آسیاب را بچرخانم ،یا این که حسین علیه السلام را آرام کنم و دلداریش دهم؟ حضرت فرمود :من نسبت به فرزندم ،حسین آشناتر هستم ؛ پس تو دستاس را بچرخان تا آرد تهّیه گردد.
بنابراین من مشغول چرخانیدن دستاس شدم و چون مقدارى از جوها را آرد کردم ،صداى اذان بگوشم رسید؛ پس براى اقامه نماز به مسجد رفتم و نماز جماعت را به امامت حضرت رسول صلى الله علیه و آله بجاآوردم . و بعد از نماز ،جریان حضرت فاطمه سالم الّله علیها را براى امیرالمؤمنین ،حضرت على علیه السلام تعریف کردم. حضرت علّى علیه السلام گریان شدند و از مسجد بیرون رفتند و پس از گذشت لحظاتى در حالى که تبّس م مى نمودند ،به مسجد بازگشتند.
حضرت رسول صلى الله علیه و آله جریان را از حضرت على علیه السلام جویا شدند؟ و ایشان اظهار داشتند :چون بر فاطمه وارد شدم ،وى را دیدم بر قفا خوابیده و حسین نیز روى سینه اش در خواب بود و سنگ آسیاب بدون آن که در دست کسى باشد ،مى چرخید!! حضرت رسول صلى الله علیه و آله فرمودند :خداوند مالئکه اى را آفریده است تا در خدمت محمد و اهل بیت او علیهم السلام باشند.
امام حسن مجتبی علیه السلام فرمودند :شب جمعهاى بود که دیدم مادرم فاطمه علیها السلام در محراب عبادت ایستاده و پیوسته در حال رکوع و سجود است تا سفیدى صبح طالع شد و در طول این مدت شنیدم که براى مؤمنین و مؤمنات دعاء مىفرمود و ابدا براى خودش دعایى نکرد ،پرسیدم :مادر ،چرا همان طورى که براى دیگران دعاء نمودى براى خود دعاء نفرمودى؟ فرمودند :فرزندم ،اّول همسایه را دریاب سپس اهل خانه را.
حضرت فاطمه علیها السلام ،بعد از شهادت رسول خدا صلى الله علیه و آله ،مدت کمی در دنیا ماندند ،ایشان در این مدت به خاطر از دست دادن پدر بزرگوارشان بسیار غمگین بودند. حضرت جبرئیل علیه السلام نزد ایشان می آمد و به ایشان برای شهادت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله تسلی می داد و برای دلداری ایشان از جایگاه واال و قرب و منزلت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نزد حق تعالی مطالبی بیان می کرد .همچنین حضرت جبرئیل از آنچه در آینده برای فرزندان ایشان اتفاق می افتاد خبر می داد.
حضرت زهرا علیها السلام آنچه از جبرئیل دریافت می کردند را بیان و حضرت علی علیه السلام آنها را می نوشتند .به مجموع این نوشته ها مصحف فاطمه می گویند که نزد ائمه معصومین علیهم السلام و از نشانه های امام است.
روزى زنى نزد حضرت فاطمه زهراء علیها السلام رفت و گفت :مادرى دارم ضعیف و ناتوان که براى انجام نماز ،مسئله اى برایش پیش آمده و مرا فرستاده است تا پاسخ آن را از شما دریافت نمایم .حضرت زهراء علیها السلام پس از گوش دادن به سخنان آن زن ،جوابش را دادند و آن زن دو مرتبه سؤال خود را تکرار کرد و حضرت دوباره جواب او را دادند. و به طور مرّتب آن زن سؤال خود را بازگو کرد تا آن که به ده مرتبه رسید و حضرت زهراء علیها السلام بدون هیچ گونه احساس و اظهار ناراحتى و با عطوفت پاسخ او را بیان مى نمودند .پس از آن ،زن خجالت زده شد و گفت :شما را خسته و ناراحت کردم ،بیش از این
مزاحم شما نمى شوم . حضرت زهراء علیها السلام فرمودند :خیر ،براى من زحمتى نخواهد بود و سپس پرسیدند: چنانچه شخصى اجیر شده باشد تا بارى سنگین را به جائى ببرد و در إزاى آن مبلغ صد هزار دینار مزد بگیرد آیا ناراحت مى شود؟! و آن زن در جواب حضرت گفت :خیر. بعد از آن فرمود :من براى هر سؤ ال که جوابش را بگویم اجیر تو هستم و مزد و پاداش آن نزد خداوند متعال به ارزشى بیش از آنچه که در این جهان است ،مى باشد .پس اکنون آنچه مى خواهى سؤال کن و براى من ناراحت مباش ،که از پدرم رسول الله صلوات الله علیه شنیدم ،فرمود :علماء و دانشمندان ،شیعیان و پیروان ما در روز قیامت در حالى محشور
مى شوند ،که تاج کرامت بر سر نهاده اند .چون آنان در دنیا بر هدایت بندگان خدا ،تالش و کوشش داشته اند مورد لطف و رحمت خداوند قرار مى گیرند و هدایا و خلعت هاى گرانبهاى بهشتى تقدیمشان مى شود ... پس از آن حضرت زهراء علیها السلام فرمود :اى بنده خدا! ارزش یکى از آن خلعت ها، هزار بار بیش از آنچه است که در این دنیا وجود دارد و خورشید بر آن مى تابد .چون که چیزهاى این دنیا هر چند هم به ظاهر ارزش واالئى داشته باشد؛ اّما فاسد شدنى و فناپذیر است ،بر خالف قیامت و بهشت که هر چه در آن باشد سالم و جاوید خواهد بود.
وقتی روز قیامت بر پا شود ،خداوند تبارک و تعالى میگوید :اى اهل جمع و اى مجتمعین در محشر! امروز کرم براى کیست؟! میگویندِ﴿ :لَّلِه اْلواِحِد اْلَقَّهاِر﴾َ« .کَر م فقط از خداوند واحد قّهار است». خداوند میگوید :اى اهل محشر! من کرم را براى محّمد و علّى و حسن و حسین و فاطمه قرار دادم! اى اهل محشر! اینک سرهاى خود را فرود آورید و چشمان خود را فرو افکنید که فاطمه بسوى بهشت میرود.
در این حال جبرئیل براى او یک ناقه از ناقههاى بهشتى را مى آورد که دو پهلویش فرو هشته است و دهانه اش از لؤلؤ تر است ،و بر روى آن ناقه ،جهازى از مرجان است .و آن ناقه در برابر حضرت زهراء علیها السلام میخوابد و حضرت بر آن سوار مىشوند .و خداوند یک صدهزار فرشته بر مىانگیزد تا از جانب راست او حرکت کنند ،و یک صد هزار فرشته دیگر بر مىانگیزد تا از جانب چپ او حرکت کنند ،و یک صد هزار فرشته دیگر بر مىانگیزد تا حضرت فاطمه سلام الله علیها را بر روى بالهاى خود میگیرند و حرکت داده و تا دِر بهشت مىآورند .چون به دِر بهشت میرسد ،نگاهى به این طرف و آن طرف مىافکنند .خداوند
خطاب میکند :اى دختر حبیب من! عّلت این توّج هت به اطراف چیست؟ در حالی که من تو را به بهشت خودم داللت کردم! حضرت فاطمه علیها السلام میگویند :اى پروردگار من! من دوست دارم که قدر و منزلت من در امروز شناخته شود! خداوند میفرماید :اى فاطمه! اى دختر حبیب من! برگرد و ببین که در قلب هرکه محّبت تو یا محّبت یکى از ذّر یه تو باشد، دست او را بگیر و داخل در بهشت بنما!
سپس حضرت فاطمه علیهاالسلام در آن روز چنان شیعیان و محّبان خود را جدا میکنند همانند پرنده اى که دانههاى خوب را از دانههاى بد جدا میکنند .وقتی حضرت فاطمه علیها السلام و شیعیان خود به دِر بهشت برسند ،خداوند در دل آنها مىاندازد که نگاهى به اطراف بنمایند ،و چون به اطراف نظر کنند ،خداوند میفرماید :اى محّبان من! سبب التفات و توّج ه شما چیست؟! من که فاطمه دختر حبیب خود را شفیع شما قرار دادم! شیعیان میگویند :اى پروردگار ما دوست داریم که قدر و منزلت ما در امروز شناخته شود! خداوند میفرماید :اى حبیبان من! برگردید و نظرى بیفکنید و ببینید ،هر کس شما را به جهت محّبت به فاطمه
دوست داشته است ،هر کس شما را به جهت محّبت به فاطمه غذا و طعام داده است ،هر کس شما را به جهت محّبت به فاطمه پوشانیده است ،و هر کس شما را به جهت محّبت به فاطمه آشامیدنى خورانده است؛ نظر کنید و ببینید ،هر کس به جهت محّبت به فاطمه زشتى و غیبتى را از شما برگردانیده است؛ دست او را بگیرید و داخل در بهشت بنمائید!
امام حسین علیه السلام چند روزی بود متولد شده بودند .روزی جابر بن عبدالله انصاری ،به محضر حضرت زهرا علیها السلام شرفیاب شد تا والدت امام حسین علیه السلام را تبریک بگوید. وقتی جابر حضرت فاطمه سلام الله علیها را مالقات کرد ،در دستان آن بانوی بزرگ ،لوح سبز رنگی دید که گمان کرد زمّر د است؛ در آن لوح ،نوشته ای را که به درخشندگی خورشید بود مشاهده کرد.
جابر به آن حضرت عرض کرد :پدر و مادرم فدای تو باد! این لوح چیست؟ حضرت فاطمه سلام الله علیها فرمودند« :این لوحی است که خداوند ـ عزوجل ـ آن را به رسولش محمد مصطفی صلی الله علیه و آله اهدا نمود .در این لوح نام پدر و همسر و فرزندانم و نام اوصیا و امامانی که از نسل فرزندانم هستند ذکر شده است. پدرم رسول الله صلی الله علیه و آله آن را به من بخشیده اند تا با نگاه کردن به آن دلم شاد شود».
سپس حضرت زهرا سلام الله علیها آن لوح را در اختیار جابر قرار دادند .جابر هم آنچه در لوح نوشته شده بود خواند و نسخهای از روی آن در صحیفه ای از پوست نازک نوشت. متن لوح: این کتابی است از سوی خداوند شکست ناپذیر و حکیم ،به محمد نور و فرستاده خدا و حجاب ،دلیل و آیت او در زمین ،این نوشته توسط جبرئیل امین از جانب رب العالمین آورده شد،ای محمد نامهایم را بزرگ شمار و نعمتهایم را شکرگزار باش ،هرگز نشانههایم را انکار نکن ،من پروردگار و معبود جهانیانم و جز من خدایی نیست؛ درهمکوبنده جباران و دولتبخش مظلومان ،و حسابرس روز جزا ،من همان الله و معبود شمایم که جز من خدایی
نیست .هر که به فضل کسی جز من امیدوار باشد یا از چیزی جز عدل من خوف داشته باشد ،او را به عذابی سخت گرفتار خواهم ساخت که احدی از جهانیان آن را نچشیده است. پس فقط مرا پرستش کن و بر من توکل نما ،من هیچ رسولی را مبعوث نکردم و رسالت او را تکمیل ننمودم و دوران تبلیغ و رسالت او را به پایان نرساندم مگر اینکه برای او وصی و جانشینی قرار دادم؛ تو را بر تمام پیامبران برتری بخشیدم؛ وصی تو را نیز بر تمام اوصیا برتری دادم ،سپس تو را به وجود دو فرزندت :حسن و حسین گرامی داشتم ،بعد از پایان دوره ی پدرش [علی(علیه السلام)] حسن را معدن علم خود ،و حسین را نگهبان و حافظ
وحی خود قرار دادم؛ نعمت شهادت را به حسین بخشیدم و او را بدین سبب گرامی داشتم و برای او سعادت خواستم ،حسین با فضیلتترین کسی است که شهید گشت و در بین شهیدان باالترین درجه و مقام را داراست ،امامت و توحید تمام و کمال را با او همراه کردم، حجت بالغه خود را نزد او قرار دادم؛ بر اساس اهل بیت و عترت او پاداش میدهم و بدکاران را به سزای اعمال خویش میرسانم( ،پس از حسین) اول ،علی [بن الحسین] سرور پرستندگان و زینت دوستان من است ،پس از او فرزندش که شبیه و همنام جدش است محمد ،شکافنده علم الهی و معدن حکمت اوست ،بزودی تردید کنندگان [در حقانیت]
جعفربن محمد هالک خواهند شد؛ هرکس او را رد کند گویی مرا رد کرده است ،سوگند میخورم که جایگاه جعفر بن محمد را گرامی بدارم؛ محبت و عشق به او را در دل دوستان، شیعیان ،پیروان و یارانش قرار خواهم داد ،فتنه کور و سیاه گمنامی و تقیه را از برابر امام موسی کنار خواهم زد؛ چرا که سیر فرمان و اطاعت الهی هرگز منقطع نخواهد شد و حجت و دلیل من از دید مردم پنهان نخواهد ماند و دوستانم هرگز تیره بخت نخواهند گردید ،اگر های ازکسی یکی از ُح جج مرا انکار کند ،نعمتی را که دادهام انکار نموده است و هر که آی کتابم را تغییر دهد بر من تهمت بسته است .وای بر افترا زنندگاِن انکارگر،وقتی دوران
دهام موسی به پایان رسد ،علی [بن موسی(علیهماالسلام)] را امامت بنده و دوست و برگزی دوست و یاور من قرار میدهم و بارهای سنگین نبوت را بر او مینهم و او را در پاسداری از آن آزمایش میکنم ،عفریت ستمگر و متکبر او را میکشد و در شهری که عبد صالح ساخت در کنار بدترین بندگانم دفن میشود ،دیدگان هشتمین امام را با تولد فرزندش محمد و خلیفه و جانشین پس از او روشنی بخشم ،محمد وارث علم و دانش من و معدن حکمت و جایگاه راز من و حّج ت من بر بندگانم است .هرکس به او ایمان داشته باشد بهشت جایگاه اوست و او را شفیع هفتاد نفر از افراد خانواده که جهنم بر آنان واجب شد قرار میدهم[ ،پس از او]
فرزندش علی دوست و یاورم را سعادتمند کردم؛ او امانت دار وحی من خواهد بود ،از ُصلب او ،حسن را بر خواهم آورد که دعوت کننده مردم به راه خدا و نگاهبان علم الهی است، آنگاه حجت خویش را با آمدن فرزندش م ح م د که رحمت برای جهانیان است تکمیل خواهم نمود ،قدرت و کمال موسوی ،عظمت و نور عیسوی و صبر ایوب همه را در او میبینید ،او در زمانی خواهد آمد که دوستان من خوار شده و چون مغوالن و دیلمیان مشرک ،سرافکنده گشته و به آتش کشیده میشوند ،سرهای آنان به عنوان هدیه به اطراف و اکناف فرستاده میشود ،آنان سرافکنده میشوند ،کشته و به آتش کشیده شده ،هراسان و ترسان میشوند
و زمین از خون آنان رنگین میشود و شیون و فریاد در میان زنانشان به پا میشود ،آنان به حقیقت حجت و اولیای من در زمین هستند؛ به واسطه اینان هر فتنه کور و سیاه و زلزلهای را از مردم دور خواهم ساخت و قیود و زنجیرها را برطرف خواهم کرد ،بر آنان صلوات و رحمت از پروردگارشان خواهد بود و آنان همان هدایت یافتگانند.
از جمله رویداد های مهم در عصر نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله مناظره و گفتگوی علمی ایشان با مسیحیان نجران است. در این گفتگو چهل نفر از مسیحیان نجران ،به مدینه آمده بودند .آنها به جهت محکوم کردن پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله اینگونه استدالل کردند و اسقف ایشان به نمایندگی از آنها از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله پرسید: «ای اباالقاسم (صلی الله علیه و آله)! پدر موسی (علیه السلام) چه کسی است»؟ حضرت فرمودند« :عمران (علیه السلام)»! اسقف پرسید« :پدر یوسف (علیه السلام) چه کسی است»؟ حضرت فرمودند« :یعقوب (علیه السلام)» .اسقف پرسید« :پدر شما کیست»؟
فرمودند« :پدر من عبداللهبنعبدالمطّلب (علیه السلام) است». وقتی به اینجا رسید اسقف در حالی که احساس پیروزی می کرد و مطمئن بود پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله جوابی نخواهند داشت ،پرسید« :پدر عیسی (علیه السلام) کیست»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) از آنان روی برگرداند؛ پس وحی نازل شدِ ":إَّن َمَثَل عیسی ِع ْنَد اللِه َکَمَثِل آَدَم َخ َلَقُه ِمْن ُتراٍب ُثَّم قاَل َلُه ُکْن َفَیُکون" "قطعًا داستان عیسی نزد خدا مانند داستان آدم است که او را از خاک آفرید ،سپس به او فرمود :باش؛ پس بی درنگ [موجود زنده] شد( ".سوره آل عمران آیه )۵۹
رسولخدا (صلی الله علیه و آله) آن را تالوت کردند؛ سپس بیهوش شدند .هنگامیکه به هوش آمدند ،اسقف که خود را پیروز گفتگو می دانست و انتظار چنین جوابی نداشت ،گفت: «آیا گمان میکنی خداوند به تو وحیکرده که عیسی (علیه السلام) از خاک آفریده شده است؟ ما این مطلب را در آنچه به تو وحی شده نمییابیم و در آنچه بر ما نازل شده نمییابیم و این یهودیها آن را در آنچه بر آنها وحی شده نمییابند»( .یعنی در هیچ کدام از ادیان ابراهیمی هیچ اشاره ای به چنین موضوعی نشده است) پس این آیه نازل شد: َأ َأ «َفَمْن َح اَّج َک فیِه ِمْن َبْعِد ما جاَءَک ِمَن اْلِعْلِم َفُقْل َتعاَلْوا َنْدُع ْبناَءنا َو ْبناَءُکْم َو ِنساَءنا َو
ِنساَءُکْم َو َأْنُفَس نا َو َأْنُفَس ُکْم ُثَّم َنْبَتِهْل َفَنْجَعْل َلْعَنَت اللِه َعَلى اْلکاِذبیَن » «هرگاه بعد از علم و دانشى که به تو رسیده[ ،باز] کسانى دربارهی مسیح با تو به ستیز برخیزند ،بگو« :بیایید ما فرزندان خود را دعوت کنیم ،شما نیز فرزندان خود را؛ ما زنان خویش را دعوت نماییم ،شما نیز زنان خود را؛ ما از نفوس خود [و کسى که همچون جان ماست] دعوت کنیم ،شما نیز از نفوس خود؛ آنگاه مباهله [و نفرین] کنیم و لعنت خدا را بر دروغگویان قراردهیم»( ».آل عمران ،آیه )۶۱ پس از نزول آیه مسیحیان پیشنهاد مباهله را پذیرفتند و گفتند ؛ «ای اباالقاسم (صلی الله
علیه و آله)! با ما به انصاف رفتار کردی؛ پس کی با تو مباهله کنیم»؟ حضرت فرمودند« :فردا اگر خدا بخواهد». مسیحیان به نجران بازگشتند. یکی از مسیحیان از دوستان خود پرسید«:در مورد مباهله با او چه میکنید؟ اگر دروغگو باشد ،با مباهله با او کاری انجام نمیدهیم [مباهله با او برای ما فای دهای ندارد] و اگر راستگو باشد قطعًا نابود میشویم».
اسقف گفت« :اگر فردا همراه فرزندان و اهلبیتش (علیهم السلام) آمد ،از مباهله با او بپرهیزید و اگر با یارانش آمد ،چیز مهّمی نیست». صبح فردای آن روز رسولخدا (صلی الله علیه و آله) به سمت نجران حرکت کردند در حالی که امام حسین (علیه السلام) را در آغوش گرفته بودند و دست امام حسن (علیه السلام) را گرفته بود و حضرت فاطمه (سلام الله علیها) پشت سر ایشان و حضرت علی (علیه السلام) پشت سر حضرت فاطمه (سلام الله علیها) راه میرفت.
وقتی به مسیحیان نجران رسیدند دو زانو نشستند و حضرت علی (علیه السلام) را روبرو در مقابلش و حضرت فاطمه (سلام الله علیها) را پشت سرشان در راستای بین دو کتف و امام حسن (علیه السلام) را سمت راستشان و امام حسین (علیه السلام) را سمت چپشان قرار داد؛ و به ایشان فرمودند« :هرگاه من دعا کردم ،شما آمین بگویید». اسقف گفت« :به خدا سوگند محّمد (صلی الله علیه و آله) دو زانو نشست همچنانکه پیامبران (علیه السلام) برای مباهله دو زانو مینشینند» و ترسیدند و گفتند« :ای اباالقاسم (صلی الله علیه و آله)! از ما درگذر».
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند« :بله از شما درگذشتم» بعد از مدت کوتاهی دو نفر از مسیحیان به سوی پیامبر آمدند و مسلمان شدند.
در یکی از روزها پس از جنایت سقیفه و غصب فدک توسط ابوبکر و عمر ،حضرت فاطمه سالم الله علیها برای درخواست یاری نزد معاذ بن جبل رفتند. حضرت فاطمه سالم الله علیها به او فرمودند« :ای معاذ بن جبل! من نزد تو آمدم و طلب هاش را یاری نمایی! یاری دارم تا به آنچه با رسول خدا صلی الله علی ه و آله بیعت کردی ،ذری و آنچه از خود و فرزندانت دفع میکنی از آنان نیز دفع کنی! اکنون ابوبکر فدک را غصب کرده و نمایندۀ مرا از آن اخراج نموده است».
معاذ گفت :آیا غیر از من کسی هست؟ حضرت فاطمه سالم الله علیها فرمودند« :نه! کسی مرا اجابت نکرد». معاذ گفت « :من کجا توان یاری شما را دارم؟ من بهتنهایی نمیتوانم شما را یاری بدهم!» حضرت فاطمه سالم الله علیها با ناراحتی فرمودند :به خدا قسم! کلمه ای با تو حرف نمیزنم تا من و تو نزد رسول اکرم صلی الله علی ه و آله جمع شویم». سپس حضرت فاطمه سالم الله علیها با ناراحتی از نزد معاذ رفت.
(توضیح :افرادی همچون معاذ می دانستند حق با حضرت زهرا و حضرت علی علیهما السلام است؛ ولی حق را یاری نکردند .با این بهانه که تنها هستم ،اما اگر هیچکدام این بهانه را نمی آوردند و از حق دفاع می کردند دیگر تنها نبودند و می توانستند حضرت را یاری کنند)
(توضیحات :برخی گمان میکنند عمر و ابوبکر به خانه حضرت زهرا علیهاالسلام حمله کردند و ایشان را مجروح کردند؛ اما از شان و مرتبه ایشان بی اطالع بودند و اگر می دانستند چنین نمی کردند .اما پیامبر بارها تاکید کردند که غضب حضرت زهرا علیها السلام برابر با غضب پیامبر صلی الله علیه وآله می باشد ...از طرفی مدعی بودند که قبل از شهادت حضرت از ایشان راضی شده اند ...اما حضرت زهرا علیها السلام وصیت کردند که کسی از آنها در تشییع ایشان شرکت نکنند تا همه بدانند حضرت زهرا علیهاالسلام از آنها راضی نشدند) در روای تهای فراوانی از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله آمده است که ایشان فرمودند:
فاطمه پاره ی تن من است؛ هر کس او را اذیت کند مرا اذیت کرده است .خداوند راضی می شود از کسی که فاطمه از او راضی باشد و خداوند غضبناک می شود از کسی که فاطمه از او غضبناک باشد و او سرور زنان در دنیا و آخرت است. حضرت زهرا علیهاالسلام به حضرت علی علیه السلام اینگونه وصیت نمودند :به تو وصیت مىکنم که هیچ یک از این افرادی که بر من ستم روا داشتند و حق مرا گرفتند ،در تشییع جنازهام حاضر نشوند که آنان دشمنان من و دشمنان رسول خدایند و اجازه مده که هیچ یک از پیروان ایشان هم شرکت کنند و چون چشمهاى مردم به خواب رفت و آرام گرفت ،مرا در نیمه شب به خاک بسپار.
(توضیحات :برخی گمان میکنند عمر و ابوبکر به خانه حضرت زهرا علیهاالسلام حمله کردند و ایشان را مجروح کردند؛ اما از شان و مرتبه ایشان بی اطالع بودند و اگر می دانستند که ایشان نزد خدا چه مقام رفیعی دارند هرگز هتک حرمت نمی کردند .در حالی که حضرت زهرا علیها السلام از ایشان اقرار گرفته اند و مسلم است که آن دو نفر با علم به جایگاه حضرت اینچنین ایشان را ناراحت کردند و به ایشان آسیب رساندند) تهای فراوانی از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله آمده است که ایشان فرمودند: در روای فاطمه پاره ی تن من است؛ هر کس او را اذیت کند مرا اذیت کرده است .خداوند راضی
می شود از کسی که فاطمه از او راضی باشد و خداوند غضبناک می شود از کسی که فاطمه از او غضبناک باشد و او سرور زنان در دنیا و آخرت است. َأ در قرآن آمده استِ«إِنَّ الَّذینَ یُؤْذُونَ اللهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللهُ فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَهِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهیناً» «آنها که خدا و پیامبرش را آزار مىدهند ،خداوند آنان را از رحمت خود در دنیا وارکنندهاى آماده کرده است( ».احزاب ،آیه)۵۷ و آخرت دور ساخته ،و براى آنها عذاب خ پس از ظلم هایی که به حضرت زهرا علیهاالسلام شد (اعم از حمله به خانه_ غصب فدک و )...ابوبکر و عمر تصمیم گرفتند برای عیادت نزد حضرت زهرا علیها السلام بیایند و از
ایشان طلب بخشش کنند( .توضیح :چرا که همه مسلمین از جایگاه حضرت زهرا علیها السلام با خبر بودند و نارضایتی حضرت زهرا علیهاالسلام برای موقعیت آنها خوب نبود) لذا ابوبکر و عمر وارد خانه حضرت زهرا علیهاالسلام شدند و سالم کردند و گفتند :از ما راضى باش ،خدا از تو راضى باشد .حضرت زهرا علیها الّس الم فرمود :چه چیزى شما را به این کار وادار کرده است؟ گفتند :ما به بدى خود اعتراف مىکنیم و امیدواریم ما را ببخشى و کینه ما را از دل بیرون آورى.
حضرت زهرا علیها السلام فرمودند :اگر راست مىگوئید ،درباره آنچه از شما سؤال مىکنم به من خبر دهید ،چرا که من چیزى از شما سؤال نمىکنم مگر آنکه مىدانم شما آن را مىدانید. اگر راست بگوئید مىدانم که شما در آمدنتان راست مىگوئید .گفتند :هر چه مىخواهى سؤال کن. فرمود :شما را بخدا قسم مىدهم ،آیا از پیامبر صلى الَّله علیه و آله شنیدید که مىفرمود: «فاطمه پاره تن من است ،هر کس او را اذّیت کند مرا اذّیت کرده است»؟ گفتند :آرى.
حضرت زهرا علیها السلام دستها را بسوى آسمان بلند کردند و فرمودند« :خدایا این دو مرا اذیت کردند .من شکایت این دو را به پیشگاه تو و پیامبرت مىنمایم. نه بخدا قسم ،هرگز از شما راضى نمىشوم تا پدرم پیامبر را مالقات کنم و آنچه شما انجام دادید به او خبر دهم ،تا درباره شما حکم کند». اینجا بود که صدای وای و ویل ابوبکر بلند شد و به شّدت به جزع و فزع افتاد .عمر گفت :اى خلیفه پیامبر ،از سخن زنى جزع و فزع مىکنى؟! (و او را برای این کار سرزنش کرد) تالش های حضرت زهرا علیها السلام
در تاریخ آمده است وقتی اصحاب سقیفه حق حضرت علی علیه السلام را غصب کردند، ایشان حضرت فاطمه (سالماللهعلیها) را بر مرکبی سوار میکرد و چهل روز آن حضرت را هالسلام) و امام حسین بر در خانۀ مهاجران و انصار میبرد .حتی امام حسن (علی هالسلام) نیز همراهشان بودند .حضرت فاطمه (سالماللهعلیها) خطاب به آنان (علی میفرمود: «ای مهاجران و ای انصار! خدا را یاری کنید .من دختر پیامبر شما هستم .شما در روزی که با ه و آله بیعت کردید ،متعهد شدید که از آن چیزی که خود ورسول خدا صلی الله علی فرزندانتان را حفظ میکنید او و فرزندانش را نیز محافظت کنید .پس حال به بیعتتان با
رسول خدا صلی الله علی ه و آله عمل نمایید». اما هی چکدام از آنان پاسخ او را نداد و یاری اش نکرد.
بعد از شهادت نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله ،در یکی از آن روزهایی که اهل سقیفه حق حضرت علی علیه السلام را غصب کرده بودند ،حضرت زهرا سلام الله علیها به زیارت قبر حضرت حمزه ،عموی پیامبر ،که در جنگ احد شهید شده بودند ،رفته بودند .حضرت زهرا علیهاالسلام در آن روزها حالی پریشان و چشمیگریان داشتند .یکی از مسلمانان به نام" محمود بن لبید" ایشان را در این حال دیدند ،صبر کردند تا کمی آرامشوند ،سپس جلو رفته و از حضرت زهرا سلام الله علیها خواست به سوالش پاسخ دهند .او از حضرت زهرا علیها السلام پرسید :ای دختر رسول خدا صلی الله علیه و آله ! آیا رسول خدا(صلی الله علیه و
آله) قبل از رحلت خود ،تصریحی بر امامت علی(علیه السلام) داشته است؟ و آیا از طرف ایشان نّصی بر این مطلب وجود دارد؟ بانوی بزرگ عالم ،پاسخ دادند« :شگفتا و عجبا! آیا روز غدیرخم را فراموش کردهاید؟» مرد گفت :روز غدیر را می دانم ،سوالم از خود شماست که اگر رسول خدا اسراری بیشتر از این با شما در میان گذاشته ،مرا آگاه کنید. حضرت زهرا علیها السلام فرمودند« :خدا را شاهد میگیرم که از رسول خدا(صلی الله علیه و آله) شنیدم که فرمودند« :علی» بهترین کسی است که او را جانشین خود در میان شما قرار می دهم« .علی» امام و خلیفه بعد از من است ،و دو فرزندم (حسن و حسین) و ۹تن
از فرزندان حسین ،پیشوایان و امامانی پاک و نیک اند .اگر از آنها اطاعت کنید ،شما را هدایت خواهند نمود و اگر مخالفت ورزید ،تا روز قیامت بالی تفرقه و اختالف در میان شما حاکم خواهد شد» « محمود بن لبید» باز پرسید :بانوی من! پس چرا «علی» علیه السلام سکوت کرده است و برای گرفتن حّق خویش قیام نمی کند؟ حضرت زهرا(سلام الله علیها) در عمق آرامش و منطقی قوی پاسخ داد: ۲۷اإلختصاص ،ص۱۸۴ : ۲۸کفایه األثر فی النص على األئمه اإلثنی عشر ،ص۲۰۰-۱۹۸ : «ای اباعمر! رسول خدا(صلی الله علیه و آله) فرمودَ :مَثِل امام ،همانند کعبه است که مردم به سراغ آن میروند ،نه آنکه کعبه ،به سراغ مردم بیاید.
آگاه باش و به خدا سوگند اگر حق را به اهلش واگذار می کردند و از عترت رسول خدا(صلی الله علیه و آله) اطاعت میکردند ،هیچ یک از مردم در حکم خداوند با یکدیگر اختالف نمیکردند و امامت همان گونه که پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله) معرفی فرمود، از علی(علیه السلام) تا قائم ما ،فرزند نهم حسین ،از جانشینی به جانشینی دیگر میرسید. اما مردم کسی را برای خالفت مقّدم داشتند که خدا او را کنار زده بود و «علی» را کنار زدند که خدا او را مقدم داشته بود .نتیجه آن شد که محصول بعثت را انکار کردند و به بدعتها روی آوردند ،آنها هواپرستی را برگزیدند و براساس رای و نظر شخصی خود عمل کردند،
هالکت و نابودی بر آنان باد!».
در تاریخ آمده است عمر در حضور ابوبکر ،سربازان را به خانه حضرت علی و حضرت فاطمه علیهماالسلام فرستاد و گفت: بروید ،اگر به شما اجازه داد وارد شوید وگرنه بدون اجازه وارد شوید. (توضیحات :کسی نمی تواند ادعا کند که این افراد سر خود عمل کرده اند و ابوبکر و عمر راضی به این تجاوز نبوده اند) آنها آمدند و اجازه خواستند .حضرت زهرا علیها الّس الم فرمودند« :به شما اجازه نمىدهم بدون اجازه وارد خانه من شوید».
بیشتر سربازان با این سخن حضرت زهرا علیها السلام برگشتند ولى قنفذ ملعون آنجا ماند. آن سربازان برای ابوبکر و عمر خبر آوردند که حضرت زهرا علیها السلام چه گفته اند و گفتند :ما از اینکه بدون اجازه وارد خانهاش شویم خوددارى کردیم. عمر عصبانى شد و گفت :ما را با زنان چه کار است!! سپس به مردمى که اطرافش بودند دستور داد تا هیزم بیاورند .آنان هیزم برداشتند و خود عمر نیز همراه آنان هیزم برداشت و آنها را اطراف خانه حضرت على و حضرت زهرا و فرزندانشان علیهم الّس الم قرار دادند .سپس عمر ندا کرد بطورى که حضرت على و حضرت فاطمه علیهما السلام بشنوند و گفت:
«بخدا قسم اى على باید خارج شوى و با خلیفه پیامبر بیعت کنى وگرنه خانه را با خودتان به آتش مىکشم»! حضرت زهرا علیها الّس الم فرمودند :اى عمر ،ما را با تو چه کار است؟ عمر جواب داد :در را باز کن و گر نه خانهتان را به آتش مىکشیم! حضرت زهرا علیها السلام فرمودند« :اى عمر ،از خدا نمىترسى که به خانه من وارد مىشوى»؟! ولى عمر ابا کرد از اینکه برگردد ،لذا آتش طلبید و آن را بر در خانه شعلهور ساخت و سپس در را فشار داد و باز کرد و داخل شد!
حضرت زهرا علیها الّس الم در مقابل او در آمد و فریاد زد« :یا ابتاه ،یا رسول الَّله»! عمر شمشیر را در حالى که در غالفش بود بلند کرد و به پهلوى حضرت زد .آن حضرت ناله کردند« :یا ابتاه»! عمر تازیانه را بلند کرد و به بازوى حضرت زد .آن حضرت صدا زدند« :یا رسول الله ،ابو بکر و عمر با بازماندگانت چه بد رفتارى کردند»! على علیه الّس الم ناگهان از جا برخاست و گریبان عمر را گرفت و او را به شدت کشید و بر زمین زد و بر بینى و گردنش کوبید و خواست او را بکشد .ولى سخن پیامبر صلى الله علیه و آله و وصیتى را که به او کرده بود بیاد آورد و فرمود« :اى پسر ُصهاک ،قسم به آنکه محّمد را
به پیامبرى مبعوث نمود ،اگر نبود مقّدرى که از طرف خداوند گذشته و عهدى که پیامبر با من نموده است مىدانستى که تو نمىتوانى به خانه من داخل شوى». قنفذ نزد ابوبکر برگشت در حالى که مىترسید على علیه السلام با شمشیر سراغش بیاید چرا که شجاعت و شّدت عمل آن حضرت را مىدانست. ابو بکر به قنفذ گفت« :برگرد ،اگر از خانه بیرون آمد (دست نگه دار) وگرنه در خانهاش به او هجوم بیاور ،و اگر مانع شد خانه را بر سرشان به آتش بکشید»! قنفذ ملعون آمد و با اصحابش بدون اجازه به خانه هجوم آوردند .على علیه الّس الم سراغ شمشیرش رفت ،ولى آنان زودتر به طرف شمشیر آن حضرت رفتند ،و با عّده زیادشان بر سر او ریختند.
عّدهاى شمشیرها را بدست گرفتند و بر آن حضرت حملهور شدند و او را گرفتند و بر گردن او طنابى انداختند!! حضرت زهرا علیها الّس الم جلو در خانه ،بین مردم و امیرالمؤمنین علیه الّس الم مانع شد. قنفذ ملعون با تازیانه به آن حضرت زد ،بطورى که وقتى حضرت از دنیا مىرفت در بازویش از زدن او اثرى مثل دستبند بر جاى مانده بود. سپس على علیه الّس الم را بردند و به شدت او را مىکشیدند ،تا آنکه نزد ابوبکر رسانیدند .و این در حالى بود که عمر باالى سر ابوبکر با شمشیر ایستاده بود.
وقتى که امیرالمؤمنین را از خانه بیرون کشیدند ،در پى او حضرت زهرا علیهاالسلام بیرون رفتند ،و تمام زنان بنى هاشم با ایشان همراه شده تا اینکه به نزدیکى قبر پدر خود رسول خدا صلى الله علیه و آله رسید ،به جماعت داخل مسجد گفت :دست از سر پسر عمویم بردارید ،که سوگند به آنکه محّم د؛ پدرم را به درستى به رسالت مبعوث فرمود اگر او را رها نکنید موهایم را پریشان مىکنم و پیراهن پدرم را بر روى سر خواهم گذاشت ،و خدا را به دادرسى و یارى خود طلب خواهم نمود ،و در پیشگاه حّق هرگز صالح نبّى از پدرم و ناقه و بّچ ه آن از من و فرزندانم گرامیتر و محبوبتر نبودند!!.
سلمان گفت :من نزدیک آن حضرت بودم ،و بخدا سوگند پس از این سخنان متوجه شدم که دیوارها و ستونهاى مسجد به حرکت آمد ،با دیدن این منظره به امر امیرالمؤمنین خود را به آن صدیقه نزدیکتر ساخته و گفتم :اى بانو و سرور من ،خداوند متعال پدر تو را بعنوان رحمت براى جهانیان مبعوث فرمود ،شایسته نیست که شما خواستار عذاب و نقمت اّمت باشى! پس از آن اوضاع به حال عادّى بازگشت ،و آن حضرت نیز به منزل خود مراجعت فرمود.